ஒரு நெல்மணியை உருவாக்குவதற்குப் பின்னால் எத்தனை ஆயிரம் துளி வியர்வைகள் சிந்தப்படுகின்றன என்பது அந்த நெல்லை விளைவிக்கும் விவசாயிக்குத்தான் தெரியும். நிலத்தை உழுது, விதையை விதைத்து, உரமிட்டு, தண்ணீர் பாய்ச்சி, களை எடுத்து, பூச்சிகளிடமிருந்து பயிரைக் காப்பாற்றி, வெயிலையும் மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் மாதக்கணக்கில் உழைத்த பிறகுதான் ஒரு விவசாயியின் வயலில் நெற்கதிர்கள் தலைநிமிர்ந்து நிற்கின்றன.
ஆனால் அந்த நெற்கதிர்கள் அறுவடையாகி நெல்லாக மாறிய பிறகு, விவசாயியின் வாழ்க்கையில் மட்டும் ஏன் வசந்தம் வருவதில்லை?
விவசாயி விதைக்கும்போது கடன் வாங்குகிறான். உரம் வாங்கும்போது கடன் வாங்குகிறான். பூச்சிக்கொல்லி வாங்கும்போது கடன் வாங்குகிறான். விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்குக் கூலி கொடுக்கும்போதும் கடன் வாங்குகிறான். இறுதியில் அறுவடை செய்து நெல்லை விற்பனைக்குக் கொண்டு வரும்போதும் அவனுடைய கையில் இருப்பது உழைப்பின் பலனைவிட கடன் சுமைதான் அதிகம்.
தான் உற்பத்தி செய்த பொருளுக்குத் தானே விலை நிர்ணயிக்க முடியாத நிலை ஒரு விவசாயிக்கு இருப்பது எவ்வளவு பெரிய வேதனை!
ஒரு விவசாயி தனது நெல்லை விற்பனை செய்யும்போது அரசு நிர்ணயிக்கும் கொள்முதல் விலையையும், வியாபாரிகளின் சந்தை நிலவரத்தையும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் அதே நெல்லைக் கொள்முதல் செய்து, அரிசியாக மாற்றி, மூட்டைகளில் அடைத்து, சந்தையில் விற்பனை செய்யும் வணிகச் சங்கிலியில் இருப்பவர்களுக்கு விலை நிர்ணயத்தில் அதிக வாய்ப்புகளும் அதிகாரமும் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.
உற்பத்தி செய்பவன் ஏழையாகவே இருக்கிறான்; விற்பனைச் சங்கிலியில் இருப்பவன் வளர்கிறான் என்ற இந்த முரண்பாட்டுக்கு யார் பதில் சொல்வது?
விவசாயியின் உழைப்புக்கும் விற்பனை விலைக்கும் இடையில் இவ்வளவு பெரிய இடைவெளி ஏன் உருவாகிறது? விவசாயியின் வருமானம் உயராமல் இருப்பதற்கும், அரிசியின் சில்லறை விலை உயர்வதற்கும் இடையில் இருக்கும் பொருளாதாரக் காரணங்கள் என்ன? இடைத்தரகர்கள், அரிசி ஆலைகள், மொத்த விற்பனையாளர்கள், சில்லறை விற்பனையாளர்கள் என ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் யாருக்கு எவ்வளவு லாபம் கிடைக்கிறது என்பதை வெளிப்படையாகக் கணக்கிட வேண்டிய நேரம் இது.
திறந்தவெளியில் கிடக்கும் நெல் மூட்டைகள்... பாதுகாக்க முடியாத நிர்வாகம் எதற்காக?
இதில் இன்னொரு வேதனையான காட்சி இருக்கிறது.
விவசாயிகளிடமிருந்து அரசு கொள்முதல் செய்யும் நெல் மூட்டைகள் அனைத்தும் முறையான பாதுகாப்பான கிடங்குகளில் சேமிக்கப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது. பல இடங்களில் நெல் மூட்டைகள் திறந்தவெளியில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு, மேலே தார்ப்பாய்களால் மூடப்பட்டிருக்கும் நிலை குறித்த புகார்கள் எழுகின்றன.
வெயில் வந்தால் வெப்பம் தாக்குகிறது. மழை பெய்தால் தண்ணீர் உள்ளே புகுகிறது. ஈரப்பதம் அதிகரித்தால் நெல் பாதிக்கப்படுகிறது. முறையான பாதுகாப்பு இல்லாவிட்டால் நெல் முளைக்கிறது; பூஞ்சை மற்றும் பூச்சித் தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகிறது. இறுதியில் மனிதர்கள் உணவாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய தானியம் வீணாகும் அபாயம் ஏற்படுகிறது.
ஒரு விவசாயி தனது வயலில் ஒரு நெல்மணிகூட வீணாகிவிடக்கூடாது என்று எவ்வளவு கவனமாகப் பாதுகாக்கிறான்! ஆனால் அரசு கொள்முதல் செய்த பிறகு அந்த நெல் பாதுகாப்பாக இருக்கிறதா என்பதை உறுதி செய்வது யாருடைய பொறுப்பு?
ஆண்டுதோறும் பருவமழை வரும் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். மழைக்காலம் திடீரென வானத்திலிருந்து விழும் ஆச்சரியம் அல்ல. அப்படியிருக்க, முன்கூட்டியே போதுமான கிடங்குகளை ஏற்படுத்துவது, அறிவியல் முறையில் நெல் சேமிப்பது, ஈரப்பதத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது, பாதுகாப்பான போக்குவரத்து வசதிகளை உருவாக்குவது போன்ற அடிப்படை ஏற்பாடுகளை ஏன் முழுமையாகச் செய்ய முடியவில்லை?
அரசு கொள்முதல் செய்த நெல்லைப் பாதுகாப்பது ஒரு சாதாரண நிர்வாகப் பணியல்ல. அது விவசாயியின் உழைப்பையும், பொதுமக்களின் உணவுப் பாதுகாப்பையும் பாதுகாக்கும் மிகப்பெரிய பொறுப்பு.
ஒரு பக்கம் நெல் வீணாகிறது... மறுபக்கம் அரிசியின் விலை உயர்கிறது!
இப்போது பொதுமக்களின் சமையலறைக்குள் நுழைந்திருக்கும் இன்னொரு பிரச்சினை அரிசி விலையேற்றம்.
சென்னையில் சில வகை அரிசிகளின் சில்லறை விலை கிலோ ஒன்றுக்கு ரூ.100 வரை செல்வதாகக் கூறப்படுகிறது. அப்படியானால் 20 கிலோ அரிசி மூட்டையின் விலை ரூ.2,000 வரை சென்றுவிடுகிறது.
தினக்கூலி தொழிலாளி, ஆட்டோ ஓட்டுநர், கட்டுமானத் தொழிலாளி, சிறு வியாபாரி, மாதச் சம்பளம் வாங்கும் நடுத்தரக் குடும்பம் என அனைவரின் வீட்டு பட்ஜெட்டிலும் அரிசி விலையேற்றம் நேரடியாகப் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.
ஏற்கெனவே காய்கறி விலை, சமையல் எண்ணெய் விலை, மின்சாரக் கட்டணம், மருத்துவச் செலவு, குழந்தைகளின் கல்விச் செலவு எனப் பல்வேறு சுமைகளால் தவிக்கும் ஏழை மற்றும் நடுத்தரக் குடும்பங்களுக்கு அரிசி விலையேற்றம் கூடுதல் சுமையாக மாறுகிறது.
விவசாயிக்கு உற்பத்திச் செலவுக்கு ஏற்ற வருமானம் கிடைக்கவில்லை. பொதுமக்களுக்குக் குறைந்த விலையில் அரிசி கிடைக்கவில்லை. அப்படியானால் இந்த இருவருக்கும் இடையில் இருக்கும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் யாருக்குத்தான் அதிக லாபம் கிடைக்கிறது?
இது வெறும் விலைவாசிப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. உற்பத்தியாளருக்கும் நுகர்வோருக்கும் இடையிலான சமநிலை எங்கே தொலைந்துபோனது என்பதற்கான மிகப்பெரிய கேள்வி.
கொள்முதல் செய்யப்பட்ட நெல்லின் கணக்கு மக்களுக்குத் தெரிய வேண்டாமா?
அரசு ஒவ்வொரு ஆண்டும் விவசாயிகளிடமிருந்து எவ்வளவு நெல்லைக் கொள்முதல் செய்கிறது? அதில் எவ்வளவு நெல் கிடங்குகளில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்படுகிறது? எவ்வளவு நெல் அரிசியாக மாற்றப்படுகிறது? எவ்வளவு நெல் சேதமடைகிறது? சேதமடைந்த நெல்லின் மதிப்பு எவ்வளவு? அதனால் அரசுக்கு ஏற்படும் இழப்பு எவ்வளவு?
இந்தக் கேள்விகளுக்குத் தெளிவான புள்ளிவிவரங்களுடன் பதில் அளிக்க வேண்டியது அவசியம்.
நெல் சேதமடைந்திருந்தால் அதற்கான காரணம் என்ன? முறையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்படவில்லையா? அதிகாரிகளின் அலட்சியமா? ஒப்பந்ததாரர்களின் பொறுப்பின்மையா? போதுமான கிடங்கு வசதிகள் இல்லாததா? அல்லது திட்டமிடலில் ஏற்பட்ட தவறா?
எது காரணமாக இருந்தாலும் உண்மையை மக்களிடம் மறைக்கக்கூடாது.
அரசுப் பணம் என்பது யாரோ ஒருவரின் தனிப்பட்ட பணம் அல்ல. அது மக்களின் வரிப்பணம். விவசாயிகளின் உழைப்பால் கிடைத்த தானியம் சேதமடைந்தால், அதனால் ஏற்படும் இழப்பை மக்கள் ஏன் சுமக்க வேண்டும்?
விவசாயி வாழ்ந்தால்தான் உணவு இருக்கும்!
நாம் அனைவரும் தினமும் மூன்று வேளை உணவு சாப்பிடுகிறோம். ஆனால் அந்த உணவு நமது தட்டுக்கு வருவதற்கு முன்னால் ஒரு விவசாயியின் குடும்பம் எத்தனை துயரங்களைக் கடந்து வந்திருக்கிறது என்பதைப் பல நேரங்களில் நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை.
வயலில் நெல் விளைவிப்பவன் தனது குழந்தைகளின் கல்விச் செலவுக்காகக் கடன் வாங்குகிறான். குடும்பத்தின் மருத்துவச் செலவுக்காகக் கடன் வாங்குகிறான். சில நேரங்களில் தனது உழைப்புக்கான பணம் கிடைக்காமல் அடுத்த பருவத்திற்கான விவசாயத்தைத் தொடங்குவதற்கே தடுமாறுகிறான்.
ஒரு விவசாயியின் மகன் விவசாயம் செய்ய விரும்பாமல் வேறு வேலை தேடி நகரத்திற்குச் செல்கிறான் என்றால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணம் என்ன? விவசாயத்தில் உழைப்புக்கு ஏற்ற வருமானமும், எதிர்காலத்திற்கான பாதுகாப்பும் இல்லாத நிலைதானே?
இப்படியே சென்றால் நாளைய தலைமுறை விவசாயத்தைத் தொடருமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.
விவசாயத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது விவசாயிகளுக்கு மட்டும் செய்யும் உதவி அல்ல. அது நாட்டின் உணவுப் பாதுகாப்பைப் பாதுகாப்பதாகும்.
அரசுகள் மாறலாம்... விவசாயியின் கண்ணீர் மட்டும் மாறாதா?
எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் விவசாயிகளின் நலன் குறித்து மேடைகளில் பேசப்படுகிறது. தேர்தல் நேரங்களில் விவசாயிகளின் வியர்வை, உழைப்பு, கடன், வாழ்வாதாரம் எனப் பல வாக்குறுதிகள் வழங்கப்படுகின்றன.
ஆனால் அறுவடை நேரத்தில் விவசாயிக்கு உரிய விலை கிடைக்கிறதா? கொள்முதல் நிலையங்களில் முறையான வசதிகள் உள்ளனவா? நெல் மூட்டைகள் பாதுகாப்பாகச் சேமிக்கப்படுகின்றனவா? அரிசி விலையேற்றம் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிப்பதில்தான் ஓர் அரசின் உண்மையான விவசாயிகள் நலன் வெளிப்பட வேண்டும்.
விவசாயியைப் பாராட்டுவதற்காக விழாக்கள் நடத்துவது மட்டும் போதாது. விவசாயியின் வருமானத்தை உயர்த்த வேண்டும். கொள்முதல் நடைமுறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும். சேமிப்புக் கிடங்குகளை அதிகரிக்க வேண்டும். நெல் சேதமடைவதைத் தடுக்க நவீன தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
விவசாயிக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான விலையும், பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான அரிசி விலையும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.
நிரந்தரத் தீர்வு என்ன?
1. அரசு நெல் கொள்முதல் நிலையங்களில் போதுமான அடிப்படை வசதிகள் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். 2. திறந்தவெளி சேமிப்பைக் குறைத்து, அறிவியல் முறையிலான பாதுகாப்பான கிடங்குகள் அமைக்கப்பட வேண்டும். 3. கொள்முதல் செய்யப்பட்ட நெல்லின் அளவு, சேமிப்பு விவரம், சேத விவரம் ஆகியவை பொதுமக்களுக்குத் தெரியும்படி வெளியிடப்பட வேண்டும். 4. நெல் சேதத்தால் ஏற்படும் இழப்புகளுக்குக் காரணமான நிர்வாகக் குறைபாடுகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். 5. விவசாயிகளுக்கு உற்பத்திச் செலவுக்கு ஏற்ற நியாயமான வருமானம் கிடைப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். 6. அரிசி விலையேற்றத்தைக் கண்காணித்து, பதுக்கல் மற்றும் செயற்கையான தட்டுப்பாடு இருந்தால் உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். 7. விவசாயிக்கும் நுகர்வோருக்கும் இடையிலான விலை வேறுபாடு குறித்து வெளிப்படையான ஆய்வு நடத்தப்பட வேண்டும்.
இறுதியாக ஒரு கேள்வி...
ஒரு விவசாயி தனது நிலத்தில் நெல்லை விளைவிக்கிறான். அந்த நெல்லை அரசு கொள்முதல் செய்கிறது. அந்த நெல் அரிசியாக மாறுகிறது. அந்த அரிசியை வாங்கித்தான் ஏழை முதல் பணக்காரர் வரை அனைவரும் உணவு சமைக்கிறார்கள்.
ஆனால் அந்த உணவின் அடிப்படையாக இருக்கும் நெல்லை விளைவித்த விவசாயி மட்டும் ஏன் இன்னும் கடனிலும் வறுமையிலும் வாழ வேண்டும்?
விவசாயியின் வியர்வைக்கு மதிப்பில்லாத சமூகத்தில் உணவின் மதிப்பு எப்படிக் காப்பாற்றப்படும்?
மழையில் நனையும் ஒவ்வொரு நெல் மூட்டையும் வெறும் தானிய இழப்பு அல்ல; அது ஒரு விவசாயியின் பல மாத உழைப்பு. ஒரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கை. ஒரு நாட்டின் உணவுப் பாதுகாப்பு.
அந்த நெல்மணியைப் பாதுகாக்க முடியாத நிர்வாகம் எதைப் பாதுகாக்கப் போகிறது?
விவசாயி கண்ணீர் சிந்தி விளைவிக்கும் நெல்லில் மக்களின் உணவு இருக்கிறது. அந்தக் கண்ணீரைத் துடைப்பதுதான் அரசின் முதல் கடமையாக இருக்க வேண்டும்.
விவசாயிக்கு நியாயமான விலை கிடைக்க வேண்டும். பொதுமக்களுக்கு நியாயமான விலையில் அரிசி கிடைக்க வேண்டும். அரசுக் கொள்முதல் செய்த ஒரு நெல்மணிகூட அலட்சியத்தால் வீணாகக்கூடாது.
இது அரசியல் கேள்வி மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு உணவு உண்ணும் மனிதனின் வாழ்வாதாரக் கேள்வி!
ஆட்சிகள் மாறட்டும்... கொள்கைகள் மாறட்டும்... ஆனால் விவசாயியின் வாழ்க்கை மட்டும் மாறாமல் போகக்கூடாது!
— விருதை சத்தியம் செய்திகள்
