குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பது மட்டும் போதுமா
அவர்களைப் பாதுகாப்பாக வளர்ப்பது யாருடைய பொறுப்பு
ஒரு குழந்தை பிறக்கும் தருணத்திலேயே பெற்றோரின் கனவு தொடங்குகிறது. நன்றாகப் படிக்க வேண்டும், நல்ல வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், வாழ்க்கையில் உயர வேண்டும் என்ற ஆசை. வசதி இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், பெற்றோர்கள் தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்கிறார்கள். காலையில் குழந்தையை எழுப்பி, பள்ளிக்குத் தயார் செய்து, உணவு கொடுத்து, புத்தகப் பையைச் சுமக்க வைத்து அனுப்பிவிட்டு, அவர்கள் வீடு திரும்பும் நேரத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் குழந்தை வீடு திரும்பவில்லை என்றால்? தொலைபேசியில் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை என்றால்? பள்ளியில் விசாரித்தும் தகவல் கிடைக்கவில்லை என்றால்? அந்தப் பெற்றோரின் மனநிலையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியுமா?
ஒரு குழந்தை காணாமல் போன செய்தியைப் படிக்கும் மற்றொரு பெற்றோரின் மனதிலும் அதே அச்சம் உருவாகிறது. “என் குழந்தைக்கும் இப்படி நடந்துவிட்டால்?” என்ற கேள்வி தமிழகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பெற்றோரின் மனதிலும் எழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆனால் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நிகழும்போது பாதுகாப்பு குறித்த கவலை ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. குழந்தைகள் பாதுகாப்பாகப்
பள்ளிக்குச் சென்று, பாதுகாப்பாக வீடு திரும்புவதை உறுதி செய்வதுதான் ஒரு நல்ல சமூகத்தின் அடையாளம். இன்று அந்த அடிப்படை நம்பிக்கையை வலுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. சமீபத்திய சம்பவங்கள் சமீபத்திய நாட்களில் குழந்தைகள் காணாமல் போனது தொடர்பான செய்திகள் சமூக ஊடகங்களிலும் செய்தி ஊடகங்களிலும் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன.
சென்னை அம்பத்தூர் அருகே காணாமல் போனதாகக் கூறப்பட்ட நான்கு சிறுவர்கள் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் மீட்கப்பட்டனர். விழுப்புரம் மாவட்டம் செஞ்சி அருகே ஏழு வயது சிறுமி ஹேமலதா காணாமல் போன சம்பவம் விசாரணையில் உள்ளது. கடலூர் மாவட்டம் நெய்வேலி அருகே நைனார்குப்பம் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவர் கலைக்குமார் பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டு வீடு திரும்பவில்லை. குடும்பத்தினர் பொதுமக்களிடம் உதவி கோரியுள்ளனர்.
இந்த மூன்று சம்பவங்களும் வெவ்வேறு இடங்கள், வெவ்வேறு சூழ்நிலைகள். அனைத்துக்கும் ஒரே காரணம் என்று கூற முடியாது. சமூக ஊடகங்களே காரணம் என்றும் ஆதாரமின்றிச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் இத்தகைய செய்திகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வரும்போது, குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு குறித்த கேள்விகள் எழுவது இயல்பானது. கேள்வி ஒன்றுதான்:
குழந்தைகள் காணாமல் போகும் சம்பவங்களைத் தடுக்கவும், காணாமல் போனவர்களை விரைவாக மீட்கவும் நமது பாதுகாப்பு அமைப்புகள் போதுமான அளவில் செயல்படுகின்றனவா?
உணர்ச்சிப்பூர்வமான பதில்கள் மட்டும் போதாது. புள்ளிவிவரங்கள், விசாரணை முடிவுகள், அரசின் செயல்திறன் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பதில் கிடைக்க வேண்டும். குடும்பத்தின் வேதனை ஒரு குழந்தை காணாமல் போன செய்தியை நாம் வெறும் செய்தியாகப் படித்துவிட்டு அடுத்த செய்திக்குச் சென்றுவிடுகிறோம்.
ஆனால் அதன் பின்னால் ஒரு தாய், ஒரு தந்தை, சகோதரர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவர்களுக்கு வேதனையானது. புகார் கிடைத்தவுடன் காவல்துறை விரைவாகச் செயல்பட வேண்டும். சிசிடிவி பதிவுகள், சாட்சிகள், மாநிலங்களுக்கு இடையிலான தடயங்கள் ஆகியவை உடனடியாக ஆராயப்பட வேண்டும். தேவையற்ற தாமதம் இருக்கக் கூடாது. மீட்கப்பட்ட பிறகும் குழந்தையின் உடல்நலம், மனநலம் கவனிக்கப்பட வேண்டும். ஒரு குழந்தையை மீட்பது என்பது ஒரு வழக்கை முடிப்பது மட்டுமல்ல;
ஒரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பதுமாகும். மாறிவரும் குழந்தைகளின் உலகம்
முன்பெல்லாம் குழந்தைகள் பள்ளி முடிந்ததும் தெருவில் விளையாடுவார்கள், நண்பர்களுடன் நேரடியாகப் பேசுவார்கள், தாத்தா பாட்டியுடன் நேரம் செலவிடுவார்கள்.
இன்று பல குடும்பங்களில் அந்தச் சூழல் மாறிவிட்டது. சிறிய வயதிலேயே ஸ்மார்ட்போன்கள் கைகளில் கிடைக்கின்றன. பெற்றோர் வேலைக்குச் செல்லும் நேரங்களில் குழந்தைகள் நீண்ட நேரம் செல்போன் பயன்படுத்துகிறார்கள். தொழில்நுட்பம் கல்விக்கும் அறிவு வளர்ச்சிக்கும் உதவுகிறது என்பது உண்மை. ஆனால் வயதுக்குப் பொருந்தாத உள்ளடக்கங்கள், அந்நியர்களுடன் தொடர்பு, போலியான அடையாளங்கள், இணையவழி மிரட்டல்கள் போன்ற ஆபத்துகளும் உள்ளன. குழந்தைகளுக்கு எது பாதுகாப்பானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அனுபவம் உருவாகும் முன்பே இணைய உலகம் திறந்துவிடப்படுகிறது. சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் சமூக ஊடகங்களை
முழுமையாகக் குற்றம் சாட்டுவது சரியல்ல.
ஆனால் அவற்றால் ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளை மறுப்பதும் சரியல்ல. கவனச்சிதறல்: படிக்க வேண்டிய நேரத்தில் வீடியோக்கள், விளையாட்டுகள். தூக்கம் குறைதல், படிப்பில் கவனம் குறைதல்.
போலியான அடையாளங்களுடன் தொடர்புகொண்டு தனிப்பட்ட தகவல்கள், புகைப்படங்கள், சந்திப்புகளைப் பெற முயற்சிப்பவர்கள்.
கேலி, அவதூறு, தொடர் தொந்தரவு. மன அழுத்தம். பெற்றோரிடம் சொல்லத் தயக்கம்.
ஆபத்தான செயல்களில் ஈடுபடத் தூண்டும் காணொளிகள். தனிப்பட்ட தகவல்கள்: வீட்டு முகவரி, பள்ளி, பயண வழி, தொலைபேசி எண் போன்றவற்றைப் பகிர்வதில் கவனம் தேவை. சமூக ஊடகப் பயன்பாடும் காணாமல் போகும் சம்பவங்களும் நேரடியாகத் தொடர்புடையவை என்று ஆதாரமின்றிக் கூறக்கூடாது. ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் தனித்தனியாக விசாரிக்க வேண்டும்.
தடை செய்ய வேண்டுமா?
குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு கவலை அதிகரிக்கும்போது சமூக ஊடகங்களை முழுமையாகத் தடை செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுவது புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. ஆனால் முழுத் தடை நடைமுறையில் பல சிக்கல்களை ஏற்படுத்தும். கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, செய்தி, குடும்பத் தொடர்பு எனப் பல தேவைகளுக்கு சமூக ஊடகங்கள் பயன்படுகின்றன. தேவைப்படுவது முழுத் தடை அல்ல. குழந்தைகளுக்கான கடுமையான பாதுகாப்பு
வயதுக்கேற்ற அணுகல் மற்றும் வயது சரிபார்ப்பு பெற்றோர் அனுமதி மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் அந்நியர்களிடமிருந்து பாதுகாப்பு இயல்பாகவே தனிப்பட்ட கணக்குகள் ஆபத்தான உள்ளடக்கங்களைக் கட்டுப்படுத்துதல் புகார்களுக்கு விரைவான நடவடிக்கை விதி மீறும் நிறுவனங்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறல் தொழில்நுட்பத்தை முழுமையாக மறுப்பதைவிட, பாதுகாப்பாகப் பயன்படுத்தும் சூழலை உருவாக்குவதே சரியான அணுகுமுறை.
பெற்றோர்கள், பள்ளிகள், அரசு பெற்றோர்கள்: செல்போன் கொடுப்பது தவறல்ல. அதை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதே முக்கியம். திரை நேரம், தூக்கம், விளையாட்டு, குடும்ப உரையாடல் ஆகியவற்றைக் கவனிக்க வேண்டும்.
குழந்தைகள் பிரச்சினையை அச்சமின்றிச் சொல்லும் நம்பிக்கையான உறவை உருவாக்க வேண்டும். பள்ளிகள்: வருகைப் பதிவு, வெளியேறும் நேரக் கண்காணிப்பு, பேருந்து பாதுகாப்பு, விழிப்புணர்வு வகுப்புகள், உதவி கோரும் வழிமுறைகள் ஆகியவை அவசியம். பள்ளி பாடம் மட்டும் கற்றுக்கொடுக்கும் இடமல்ல; பாதுகாப்பாக வளர உதவும் இடமாகவும் இருக்க வேண்டும்.
கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கான மாவட்ட வாரியான புள்ளிவிவரங்களை வெளியிட வேண்டும். நிலுவை வழக்குகளை மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
காவல்துறை, கல்வித்துறை, குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டும். அவசரப் புகார்களை விரைவாகக் கையாளும் நடைமுறைகளை வலுப்படுத்த வேண்டும்.
இணையவழிக் குற்றங்களுக்கான எளிதான புகார் வழிமுறைகள் வேண்டும். இவை ஆளுங்கட்சியின் அரசியல் திட்டமாக இல்லாமல், எந்த அரசு ஆட்சியில் இருந்தாலும் தொடரும் நிரந்தரக் கொள்கையாக இருக்க வேண்டும்.
குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு என்பது அரசியல் ஆயுதமாக்கக் கூடாது. அதே நேரத்தில் கேள்விகளையும் ஒடுக்கக் கூடாது. உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்களை வைத்து யாரையும் குற்றவாளியாக அறிவிக்கக் கூடாது. உண்மையைத் தேடுவதும், பொறுப்புக்கூறலைக் கோருவதும் ஜனநாயக சமூகத்தின் கடமை. ஒரு குழந்தை காணாமல் போனதாகத் தகவல் கிடைக்கும்போது, அந்தக் குழந்தையைப் பாதுகாப்பாக மீட்பதற்கான முயற்சியே முதன்மையாக இருக்க வேண்டும். குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் எந்த அமைப்பும் தன் பொறுப்பிலிருந்து விலகிவிட முடியாது.
நமது குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது அச்சப்பட வேண்டிய நிலை இருக்கக் கூடாது. பெற்றோர்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் பதற்றத்துடன் காத்திருக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகக் கூடாது. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி குழந்தைகளின் வாழ்க்கையை எளிதாக்க வேண்டும்; அவர்களின் குழந்தைப் பருவத்தைப் பறிக்கக் கூடாது. காணாமல் போன ஒவ்வொரு குழந்தையையும் தேடுவதும், மீட்கப்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தையின் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதும், எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நிகழாமல் தடுப்பதும் நமது கூட்டுப் பொறுப்பு.
குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு என்பது ஒரு குடும்பத்தின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.
அது ஒரு மாநிலத்தின் நிர்வாகப் பொறுப்பு,
ஒரு நாட்டின் எதிர்காலம், ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் மனிதநேயக் கடமை.
இன்றே விழித்துக்கொள்வோம்.
குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பான தமிழகத்தை உருவாக்குவோம்.
