துருக்கி-இந்தியா உறவுகளில் சமீப காலமாக ஒரு முரண்பாடு தெரிகிறது. அங்காரா பாகிஸ்தானுடன் நெருக்கமான உறவைப் பேணி வருகிறது. இரு நாடுகளும் சவுதி அரேபியாவுடன் இணைந்து சில பிராந்திய ஒத்துழைப்பு கட்டமைப்புகளில் பங்கேற்கின்றன. இதுவரை இயல்பான வெளியுறவு நடைமுறை. ஆனால் துருக்கி அதிகாரிகள் இந்தியாவிடம், “பாகிஸ்தானுடன் பல நாடுகள் உறவு வைத்திருப்பதால் இந்தியா அதைத் தனிப்பட்டதாக எடுத்துக்கொள்ளத் தேவையில்லை” என்ற தொனியில் கருத்து தெரிவிக்கும்போது விவாதம் எழுகிறது.

ஜூன் மாதம் துருக்கி வெளியுறவு அமைச்சர் இதுபோன்ற கருத்தை வெளிப்படையாகத் தெரிவித்தார். இந்தியா தன் வெளியுறவுக் கொள்கையை தன்னிச்சையாகத் தீர்மானிக்கும் உரிமை கொண்ட நாடு. அதே நேரத்தில், துருக்கி ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபையில் காஷ்மீர் பிரச்சினையைத் திரும்பத் திரும்ப எழுப்பி வருகிறது. செப்டம்பர் மாதம் நடைபெற்ற அமர்வில் அதிபர் ரெஜெப் தையிப் எர்டோகன் இதை ஆறாவது முறையாகக் குறிப்பிட்டார். “ஐ.நா. சாசனத்தின் அடிப்படையில் உரையாடல் மூலம் தீர்க்கப்பட வேண்டும்” என்றார் அவர்.

இந்தியாவின் நிலைப்பாடு தெளிவானது. 1948-ம் ஆண்டு ஐ.நா. தீர்மானங்கள் பாகிஸ்தான் தன் படைகளையும் பழங்குடியினரையும் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று கூறியது. பாகிஸ்தான் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள காஷ்மீர் பகுதிகள் இன்னும் இந்தியாவின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கு எதிரானவை என்பது புது தில்லியின் நிலையான கருத்து. பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களால் இந்தியா இழந்த உயிர்களும் இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

இந்தப் பின்னணியில், துருக்கியின் சொந்த பிராந்தியப் பதிவுகள் கவனத்திற்கு வருகின்றன. சைப்பிரஸ் விவகாரம் முதன்மையான எடுத்துக்காட்டு. 1974 முதல் துருக்கியப் படைகள் தீவின் வடக்குப் பகுதியில் நிலைகொண்டுள்ளன. அங்காரா அங்கே உருவாக்கிய நிர்வாக அமைப்பு சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. இந்தியா சைப்பிரஸின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டை ஆதரித்து வருகிறது. இந்த ஆதரவைத் தொடர்ச்சியாக வெளிப்படுத்துவது முக்கியம் என்ற கருத்து வளர்ந்து வருகிறது.

குர்து மக்கள் தொடர்பான கொள்கைகளும் விவாதத்திற்குரியவை. துருக்கியில் குர்து அரசியல் இயக்கங்கள் மீது கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. பல தலைவர்கள் சிறைவாசம் அனுபவித்துள்ளனர். சில கட்சிகள் தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. சுயாட்சி தொடர்பான கோரிக்கைகள் தேசியப் பாதுகாப்புப் பிரச்சினையாகக் கருதப்படுகின்றன. வடக்கு சிரியாவில் துருக்கியப் படைகளின் நடவடிக்கைகளும் சர்வதேச விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகி உள்ளன.

ஆர்மேனிய வரலாற்றுப் பிரச்சினையும் இன்னொரு முக்கிய அம்சம். முதல் உலகப் போர்கால நிகழ்வுகளில் பெரும் எண்ணிக்கையிலான ஆர்மேனியர்கள் உயிரிழந்தனர். பல நாடுகள் இதை இனப்படுகொலை என்று அங்கீகரித்துள்ளன. துருக்கி இதை ஏற்க மறுத்து வருகிறது. வரலாற்றுப் பிரச்சினைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது இந்த விவகாரமும் கவனத்திற்கு வர வேண்டும் என்ற கருத்து உள்ளது.

இஸ்லாமிய ஒத்துழைப்பு அமைப்பு (ஓ.ஐ.சி.) விவகாரமும் கவனிக்கத்தக்கது. இந்த அமைப்பு காஷ்மீர் தொடர்பாக இந்தியாவை அடிக்கடி கண்டிக்கிறது. ஆனால் சின்ஜியாங்கில் உய்குர் முஸ்லிம்கள் தொடர்பான சீனாவின் கொள்கைகள் குறித்து அமைதி காக்கிறது. இந்த இரட்டை அணுகுமுறை சர்வதேச அளவில் விமர்சிக்கப்படுகிறது.

துருக்கியின் உள்நாட்டு நிலைமையும் கவனத்திற்குரியது. ஊடக சுதந்திரம் மற்றும் அரசியல் எதிர்ப்பு மீதான கட்டுப்பாடுகள் தொடர்ந்து பேசப்படுகின்றன. சமீபத்தில் ஒரு முக்கிய தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் அலுவலகம் சோதனை செய்யப்பட்டது. உள்நாட்டில் கருத்துச் சுதந்திரம் குறித்த கேள்விகள் எழும்போது, பிற நாடுகளின் உள்விவகாரங்கள் குறித்து ஆலோசனை வழங்குவது சர்ச்சைக்குரியதாகிறது.

இந்தியாவின் அணுகுமுறை என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்ற விவாதம் நடைபெற்று வருகிறது. துருக்கி காஷ்மீரைக் குறிப்பிடும் ஒவ்வொரு முறையும் சைப்பிரஸ் விவகாரத்தை நினைவூட்டுவது, குர்து மற்றும் ஆர்மேனியப் பிரச்சினைகளை இருதரப்பு மற்றும் பலதரப்பு மன்றங்களில் எழுப்புவது, ஓ.ஐ.சி.-யின் நிலைப்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுவது ஆகியவை முன்மொழியப்படுகின்றன. 2019-ல் இந்தியப் பிரதமர் துருக்கி பயணத்தை ரத்து செய்த நிகழ்வு இந்தக் கொள்கையின் முன்னோடி எனக் கருதப்படுகிறது.

சுருக்கமாக, வெளியுறவு உறவுகள் இருதரப்பு மரியாதையின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும். ஒரு நாட்டின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டை வலியுறுத்தும்போது, சொந்த பிராந்தியப் பதிவுகளையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். காஷ்மீர் இந்தியாவின் உள்விவகாரம். அது வெளிநாட்டு மேடைகளில் தொடர்ந்து விவாதப் பொருளாக மாற்றப்படுவது ஏற்கத்தக்கதல்ல. அதே நேரத்தில், சர்வதேச உறவுகளில் நிலைத்தன்மையும் சமநிலையும் அவசியம்.