புதுதில்லி தற்போதைய அரசியல் சூழலில், பொது சிவில் சட்டம் என்பது பாரதிய ஜனதா கட்சியின் மிக முக்கியமான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத கொள்கை இலக்குகளில் ஒன்றாக உருவெடுத்துள்ளது. மூன்றாம் முறையாக மத்தியில் ஆட்சியைப் பிடித்துள்ள நரேந்திர மோடி அரசாங்கமும், உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷாவும் இரண்டாயிரத்து இருபத்தொன்பதுக்குள் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆளும் அனைத்து மாநிலங்களிலும் பொது சிவில் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த உறுதியளித்துள்ளனர். ராமர் கோவில் கட்டுதல் மற்றும் முப்பத்து ஏழாவது பிரிவு நீக்கம் ஆகிய நீண்டகால இலக்குகள் நிறைவேறிய நிலையில், அடுத்த கட்டமாக பொது சிவில் சட்டத்தை நிறைவேற்றும் முனைப்பில் ஆளுங்கட்சி தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. ஆனால், ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக் சங்கத்தின் இரண்டாம் தலைவரான எம்.எஸ். கோல்வால்கர் தனது காலத்தில் பொது சிவில் சட்டம் குறித்து முற்றிலும் மாறுபட்ட மற்றும் எச்சரிக்கையான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார் என்பது வரலாற்றுப் பதிவுகள் மூலம் தெளிவாகத் தெரியவருகிறது.
கடந்த ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எழுபத்து இரண்டாம் ஆண்டில் அளிக்கப்பட்ட பேட்டி ஒன்றில், தேசிய உணர்வை வளர்க்க பொது சிவில் சட்டம் அவசியமா என்ற கேள்விக்கு கோல்வால்கர் அளித்த பதில் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது. சீருடை இல்லாமலேயே இந்தியா பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு பலமான, ஒன்றுபட்ட நாடாகத் திகழ்ந்து வருகிறது என்றும், ஒற்றுமைக்கு கட்டாய சீருடை தேவையில்லை என்றும் அவர் வாதிட்டார். தனது ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து அறுபத்து ஆறாம் ஆண்டு நூலான பன்ச் ஆஃப் தாட்ஸ் நூலிலும் சிறுபான்மையினர் மற்றும் பல்வேறு கலாச்சாரங்கள் குறித்து அவர் தனது கருத்துக்களைப் பதிவு செய்துள்ளார். குறிப்பாக, முஸ்லிம்களிடையே நிலவும் பலதார மணம் குறித்துப் பேசுகையில், சீருடைச் சட்டத்தை இயந்திரத்தனமான முறையில் திணிப்பது முறையற்றது என்றும், சமுதாயங்கள் தங்கள் சொந்த வழியில்தான் தங்களது தனிப்பட்ட சட்டங்களை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். தான் தனிப்பட்ட முறையில் பலதார மணத்தை ஆதரிக்கவில்லை என்றாலும், அந்த கருத்துக்களை மற்றவர்கள் மீது திணிக்க விரும்பவில்லை என்றும் அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.
சங்க பரிவாரின் இந்த தற்போதைய கடுமையான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த பொது சிவில் சட்ட நிலைப்பாடு என்பது ஒரே இரவில் உருவானது அல்ல; பிற்காலத்தில்தான், குறிப்பாக ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எண்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் ஏற்பட்ட அரசியல் திருப்பங்களுக்குப் பின்னர்தான் இது வடிவம் பெற்றது. வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து அறுபத்து இரண்டு மற்றும் ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து அறுபத்து ஏழாம் ஆண்டு ஜனசங்க தேர்தல் அறிக்கைகள் பாரம்பரிய இந்து சட்டத்தை ரத்து செய்யக் கோரினவே தவிர, பொது சிவில் சட்டம் பற்றிக் குறிப்பிடவே இல்லை. ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எழுபத்து ஒன்றுக்குப் பிறகு தேர்தல் அறிக்கைகளில் இருந்து இக்கோரிக்கை மறைந்துவிட்டதுடன், ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எழுபத்து ஏழின் ஜனதா கட்சி அறிக்கையிலும், ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எண்பதின் பாஜக தொடக்கக் கால அறிக்கையிலும் இது முற்றிலும் மௌனமாகவே விடப்பட்டது. முன்னாள் தலைவர் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் காலத்திலும் இதே நிலைதான் தொடர்ந்தது. ஆனால், ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எண்பத்து ஐந்தாம் ஆண்டின் புகழ்பெற்ற ஷா பானு வழக்கு ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதைத் தொடர்ந்து லால் கிருஷ்ண அத்வானியின் தலைமையில் பாஜக மற்றும் சங்க பரிவார் அமைப்புகள் பொது சிவில் சட்டத்தை அயோத்தி ராமர் கோவில் மற்றும் முப்பத்து ஏழாவது பிரிவு நீக்கம் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்துத் தங்கள் முக்கிய அரசியல் அஜெண்டாவாக மாற்றின.
இதைத் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்ட தேர்தல் அறிக்கைகளில் சட்ட ஆணையத்தின் மூலம் பொது சிவில் சட்டத்தை வரைவு செய்ய பரிந்துரைகள் செய்யப்பட்டன. எனினும், கூட்டணி அரசாங்கங்களில் அங்கம் வகித்த காலங்களில் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி இந்த விவகாரத்தை தற்காலிகமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளியது. பின்னர் இரண்டாயிரத்து நான்கு, இரண்டாயிரத்து ஒன்பதாம் ஆண்டுகளில் லால் கிருஷ்ண அத்வானியின் வழிகாட்டுதலில் மீண்டும் தேர்தல் அறிக்கைகளில் இடம்பெற்ற இக்கோரிக்கை, இரண்டாயிரத்து பதினைந்து, இரண்டாயிரத்து பத்தொன்பது மற்றும் இரண்டாயிரத்து இருபதுகளின் காலகட்டத்தில் முழு வீச்சில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. இருப்பினும், பொது சிவில் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் கடுமையான நடைமுறைச் சிக்கல்களும் நிலவுகின்றன. இந்தியாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் எட்டு புள்ளி ஆறு சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோரைக் கொண்டுள்ள பழங்குடியினர், தனக்கென தனித்துவமான பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் திருமணச் சட்டங்களைக் கொண்டுள்ளனர். உத்தராகண்டில் பொது சிவில் சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது, ஆர்.எஸ்.எஸ். கிளை அமைப்பான வனவாசி கல்யாண் ஆசிரமம் எழுப்பிய வலுவான எதிர்ப்பின் காரணமாக பழங்குடியினர் அந்தச் சட்டத்திலிருந்து விலக்களிக்கப்பட்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மானுடவியல் ஆய்வாளர் குமார் சுரேஷ் சிங்கின் நூல்களும் இந்த பன்முகத்தன்மையின் ஆழத்தை விளக்குகின்றன. எனவே, கோல்வால்கர் அன்று வலியுறுத்திய பன்முகத்தன்மையில் ஒற்றுமை என்ற கோட்பாடும், தற்போதைய அரசியல் யதார்த்தங்களும் ஒரு சுவாரஸ்யமான வரலாற்று முரண்பாடாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.
