விளையாட்டு மைதானம் இல்லாத பள்ளிகள்… போதிய பயிற்சி இல்லாத மாணவர்கள்… பணத்தை மையமாகக் கொண்ட தேர்வு முறைகள்… நிர்வாகத் தலையீடு குறித்த புகார்கள்… இவற்றுக்கு நடுவே சர்வதேச பதக்கக் கனவுடன் போராடும் இந்திய இளம் தலைமுறை
ஜப்பானின் ஐச்சி–நாகோயா பிராந்தியத்தில் 20-வது ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. செப்டம்பர் 21, 2026 நிலவரப்படி இந்தியா 4 வெள்ளி மற்றும் 2 வெண்கலம் என மொத்தம் 6 பதக்கங்களைப் பெற்றிருந்தது. இதில் தங்கப் பதக்கம் ஏதும் இல்லை. பதக்கப் பட்டியலில் இந்தியாவின் இடம் 12-ஆக இருந்ததாக என்.டி.டி.வி.யின் அன்றைய பட்டியல் குறிப்பிடுகிறது.
அதே நேரத்தில், இந்திய வீரர்கள் குறிப்பாக துப்பாக்கிச் சுடுதல் போட்டியில் தொடர்ந்து பதக்கங்களை வென்று வருகின்றனர். ஹிமான்ஷு தில்லான் வெள்ளிப் பதக்கமும், ருத்ராங்க்ஷ் பாட்டில் வெண்கலப் பதக்கமும் வென்றனர். கலப்பு தற்காப்புக் கலைப் போட்டியிலும் இந்தியாவுக்கு வெண்கலப் பதக்கம் கிடைத்துள்ளது.
இந்த எண்ணிக்கைகளைப் பார்க்கும்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது.
140 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகை கொண்ட இந்தியாவில், திறமையான இளம் விளையாட்டு வீரர்களுக்கு போதுமான வாய்ப்புகள் கிடைக்கிறதா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை இந்தியாவின் கிராமங்களில் இருந்து தேட வேண்டியுள்ளது.
கிராமத்து மண்ணில் புதைந்து போகும் திறமை
தமிழகம் முதல் ஹரியானா வரை, ஆந்திரப் பிரதேசம் முதல் ஒடிசா வரை இந்தியாவின் பல கிராமங்களில் இயற்கையாகவே விளையாட்டில் ஆர்வமும் உடல் திறனும் கொண்ட குழந்தைகள் உள்ளனர்.
காலையில் பள்ளிக்குச் செல்லும் முன் வயல்வெளியில் ஓடும் சிறுவன். மாலை நேரத்தில் பள்ளி மைதானத்தில் பயிற்சி செய்யும் மாணவன். எந்தவிதமான நவீன உபகரணங்களும் இல்லாமல் தனது திறமையை வளர்த்துக் கொள்ள முயலும் இளைஞன்.
ஆனால் அந்தத் திறமை அடுத்த கட்டத்துக்குச் செல்ல வேண்டுமென்றால் பயிற்சி, உபகரணங்கள், பயண வசதி, ஊட்டச்சத்து, மருத்துவ உதவி மற்றும் போட்டிகளில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு ஆகியவை தேவை.
பல இடங்களில் இந்த அடிப்படை வசதிகளே போதுமான அளவில் இல்லாத நிலை குறித்து தொடர்ந்து விவாதங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன.
இதனால் திறமை இருந்தும் அதை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போகும் சூழல் உருவாகிறது.
நகரத்துக்குச் சென்றதும் மாறும் நிலை
ஒரு கிராமத்து மாணவன் மாவட்ட அளவிலான போட்டியில் வெற்றி பெற்றுவிட்டால் அடுத்த கட்டமாக மாநிலம், தேசியம், சர்வதேசம் என போட்டியின் அளவு அதிகரிக்கிறது.
அதனுடன் செலவும் அதிகரிக்கிறது.
தனியார் பயிற்சி மையங்கள், சிறப்பு பயிற்சியாளர்கள், தரமான உபகரணங்கள், பயிற்சி முகாம்கள், போட்டிகளுக்கான பயணம், உணவு மற்றும் மருத்துவச் செலவுகள் என ஒரு வீரரின் பயணத்தில் பல்வேறு செலவுகள் இடம்பெறுகின்றன.
பொருளாதார வசதி இல்லாத குடும்பங்களைச் சேர்ந்த திறமையான வீரர்களுக்கு இந்தச் செலவுகள் மிகப்பெரிய தடையாக மாறக்கூடும்.
குறிப்பாக, தேர்வு மற்றும் அணித் தேர்வு முறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை குறித்த சந்தேகங்கள் எழும்போது, திறமைக்கு உரிய வாய்ப்பு கிடைக்கிறதா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.
விளையாட்டு நிர்வாகத்தில் அரசியல் தலையீடு குறித்த கேள்விகள்
இந்தியாவின் பல்வேறு விளையாட்டு அமைப்புகளின் நிர்வாகத்தில் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அரசியல் பின்னணி கொண்டவர்கள் இடம்பெற்றிருப்பது நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்படும் விஷயமாக உள்ளது.
இதனால், விளையாட்டு நிர்வாகத்தில் அரசியல் செல்வாக்கு இருக்கிறதா, நிர்வாக முடிவுகளில் வீரர்களின் கருத்துக்கு போதுமான இடம் கிடைக்கிறதா என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.
ஒரு விளையாட்டு அமைப்பின் முக்கிய நோக்கம் வீரர்களின் திறமையை வளர்ப்பதும், சரியான தேர்வு முறையை உருவாக்குவதும், சர்வதேச அளவில் நாட்டைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வீரர்களை உருவாக்குவதுமாக இருக்க வேண்டும்.
எனவே, தேர்வு முறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை, தகுதி அடிப்படையிலான அணித் தேர்வு, நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் விளையாட்டு நிபுணர்களின் பங்களிப்பு ஆகியவை முக்கியமானதாகின்றன.
ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் சொல்லும் பாடம்
ஐச்சி–நாகோயா ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் ஆரம்ப கட்டத்திலேயே இந்தியா 6 பதக்கங்களைப் பெற்றுள்ளது. அதில் 5 பதக்கங்கள் துப்பாக்கிச் சுடுதல் போட்டியிலிருந்தும், ஒரு பதக்கம் கலப்பு தற்காப்புக் கலைப் போட்டியிலிருந்தும் கிடைத்துள்ளது.
இதுவே இந்திய விளையாட்டுத் துறையில் எந்தெந்த விளையாட்டுகளுக்கு அதிகமான கட்டமைப்பு மற்றும் பயிற்சி கிடைக்கிறது என்பதையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.
சீனா, ஜப்பான், தென் கொரியா போன்ற நாடுகள் பல்வேறு விளையாட்டுகளில் நீண்டகால கட்டமைப்பு, இளம் வயதிலேயே திறமைகளை அடையாளம் காணுதல் மற்றும் உயர்நிலைப் பயிற்சி போன்றவற்றில் முதலீடு செய்து வருகின்றன.
இந்தியாவிலும் கேலோ இந்தியா போன்ற திட்டங்கள் மூலம் அடித்தள விளையாட்டை மேம்படுத்தும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால் அந்த முயற்சிகளின் பயன் நாட்டின் ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும், ஒவ்வொரு அரசுப் பள்ளிக்கும் சென்று சேருகிறதா என்பதே முக்கியமான கேள்வியாக உள்ளது.
பெற்றோரின் மனநிலையும் ஒரு காரணம்
இந்தியக் குடும்பங்களில் இன்னும் பல இடங்களில் மருத்துவம், பொறியியல், அரசு வேலை போன்ற கல்வி மற்றும் தொழில் வாய்ப்புகளுக்கே அதிக முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது.
விளையாட்டைத் தொழிலாகத் தேர்வு செய்வது குறித்து பெற்றோர்களிடம் தயக்கம் இருப்பதும் உண்மை.
விளையாட்டில் வெற்றி பெற்றால் மட்டுமே நிலையான வாழ்க்கை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இல்லாத சூழலில், பல பெற்றோர் தங்களது குழந்தைகளை விளையாட்டிலிருந்து விலக்கி கல்விக்கு மட்டுமே முன்னுரிமை கொடுக்கின்றனர்.
இதனுடன் குழந்தைகளின் ஊட்டச்சத்து, உடல்நலம் மற்றும் முறையான உடற்பயிற்சி ஆகியவையும் விளையாட்டு வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.
மாற்றம் எங்கிருந்து தொடங்க வேண்டும்?
ஒவ்வொரு அரசுப் பள்ளியிலும் குறைந்தபட்ச விளையாட்டு வசதிகள் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.
தகுதியான உடற்கல்வி ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும். மாணவர்களின் திறமையை ஆரம்ப நிலையிலேயே அடையாளம் கண்டு, மாவட்ட மற்றும் மாநில அளவிலான பயிற்சி மையங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும் முறையான அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
அணித் தேர்வுகள் வெளிப்படையாக நடைபெற வேண்டும். வீரர்களின் செயல்திறன், போட்டி முடிவுகள் மற்றும் தேர்வு அளவுகோல்கள் தெளிவாக அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.
விளையாட்டு நிர்வாகத்தில் வீரர்கள், முன்னாள் வீரர்கள் மற்றும் துறைசார் நிபுணர்களின் பங்களிப்பு அதிகரிக்க வேண்டும்.
கிராமப்புறங்களில் இருந்து வரும் திறமையான வீரர்களுக்கு பயிற்சி, பயணச் செலவு, உணவு, உபகரணங்கள் மற்றும் மருத்துவ உதவி ஆகியவை தடையாக இருக்காத வகையில் ஆதரவு வழங்கப்பட வேண்டும்.
பதக்கத்தைத் தாண்டிய கேள்வி
ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்தியா தற்போது 6 பதக்கங்களைப் பெற்றுள்ளது. போட்டிகள் இன்னும் தொடர்ந்து நடைபெறுவதால் இந்த எண்ணிக்கை மாறக்கூடும்.
எனவே, ஒரு குறிப்பிட்ட நாளின் பதக்க எண்ணிக்கையை மட்டும் வைத்து இந்திய விளையாட்டின் முழுமையான நிலையை மதிப்பிட முடியாது.
ஆனால் அந்தப் பதக்கப் பட்டியல் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை நமக்கு முன்வைக்கிறது.
இந்தியாவின் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் இருக்கும் திறமையை தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவுக்கு கொண்டு செல்லும் கட்டமைப்பு நம்மிடம் போதுமானதாக உள்ளதா?
திறமை இருக்கிறது.
கனவு இருக்கிறது.
வெற்றி பெறும் ஆர்வமும் இருக்கிறது.
ஆனால் அந்தக் கனவை பதக்கமாக மாற்றுவதற்கு தேவையான வாய்ப்பு, பயிற்சி மற்றும் ஆதரவு ஒவ்வொரு திறமையான வீரருக்கும் சமமாக கிடைக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
கிராமத்து மண்ணில் பிறக்கும் திறமை, நகரத்தின் வாய்ப்புகளையும் நிர்வாகத்தின் வெளிப்படைத்தன்மையையும் கடந்து சர்வதேச மேடையை அடைய வேண்டும்.
அப்போதுதான் இந்தியாவின் விளையாட்டு வளர்ச்சி பதக்க எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்லாமல், நாட்டின் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் தெரியும்.
