தியாகி இம்மானுவேல் சேகரனார் (1924 – 1957)]
முகவை மண்ணில் பிறந்து, 32 ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்து, தென் தமிழகத்தின் சமூக வரலாற்றையே திருப்பிப் போட்ட ஒரு மாமனிதரின் முழுமையான வாழ்க்கை வரலாறு. சுதந்திரப் போராட்ட வீரர், இராணுவ அதிகாரி, தீண்டாமை ஒழிப்புப் போராளி, கல்விச் செம்மல் — தியாகி இம்மானுவேல் சேகரனாரின் 69-ஆம் ஆண்டு நினைவு நாளை (செப்டம்பர் 11) முன்னிட்டு "விருதை சத்தியம் செய்தி" வழங்கும் சிறப்பு வரலாற்றுப் பதிவு.
ஒரு பெயர், ஒரு போராட்டம், ஒரு யுகம்
தென் தமிழகத்தின் வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டும் எவரும் ஒரு பெயரைத் தவிர்த்துவிட்டுக் கடந்து செல்ல முடியாது. அந்தப் பெயர் — இம்மானுவேல் சேகரன். இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தின் வறண்ட கரிசல் மண்ணில், பரமக்குடிக்கு அருகிலுள்ள செல்லூர் என்ற சிறிய கிராமத்தில் பிறந்த அவர், வெறும் 32 ஆண்டுகளே இந்த மண்ணில் வாழ்ந்தார். ஆனால் அந்தக் குறுகிய வாழ்நாளில் அவர் விதைத்த சுயமரியாதைச் சிந்தனையும், சமத்துவ உணர்வும், கல்வி விழிப்புணர்வும் இன்று ஏழு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் தென் தமிழகத்தின் சமூக-அரசியல் தளத்தில் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன.
இம்மானுவேல் சேகரன் என்ற பெயர் ஒரு தனிமனிதரின் அடையாளம் மட்டுமல்ல; அது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் தன்மானக் குரல். செருப்பு அணிந்து தெருவில் நடக்கக் கூடாது, சட்டை அணியக் கூடாது, பொதுக் கிணற்றில் நீர் எடுக்கக் கூடாது, தேநீர்க் கடையில் தனிக் குவளையில்தான் குடிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் மனிதர்களை மனிதர்கள் இழிவுபடுத்திய ஒரு காலத்தில், "நாமும் மனிதர்கள்; நமக்கும் சம உரிமை உண்டு" என்று நெஞ்சு நிமிர்த்திப் பேசிய துணிச்சலின் பெயர் அது.
அவர் ஒரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் — 18 வயதிலேயே "வெள்ளையனே வெளியேறு" இயக்கத்தில் பங்கேற்றுச் சிறை சென்றவர். அவர் ஒரு இராணுவ வீரர் — இந்திய இராணுவத்தில் ஹவில்தார் மேஜர் பதவி வரை உயர்ந்தவர். அவர் ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தவாதி — இரட்டைக் குவளை முறைக்கு எதிராக மாநாடு நடத்தியவர். அவர் ஒரு கல்வியாளர் — கிராமம் கிராமமாக இரவுப் பாடசாலைகள் தொடங்கியவர். அவர் ஒரு அரசியல் தலைவர் — பெருந்தலைவர் காமராஜரின் நம்பிக்கைக்குரியவராக விளங்கியவர். இறுதியில், தான் நம்பிய கொள்கைக்காகத் தன் உயிரையே ஈந்த தியாகி.
1957 செப்டம்பர் 11 அன்று அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அதைத் தொடர்ந்து இராமநாதபுரம் மாவட்டம் முழுவதும் வெடித்த "முதுகுளத்தூர் கலவரம்" தமிழக வரலாற்றின் மிகத் துயரமான அத்தியாயங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. அந்தக் கலவரம் சட்டமன்றத்தையும், நாடாளுமன்றத்தையும், நாடு முழுவதையும் உலுக்கியது.
இந்தச் சிறப்புக் கட்டுரையில், இம்மானுவேல் சேகரனாரின் பிறப்பு முதல், அவரது கல்வி, சுதந்திரப் போராட்டப் பங்களிப்பு, இராணுவ வாழ்க்கை, சமூகப் புரட்சிப் பணிகள், அரசியல் பிரவேசம், முதுகுளத்தூர் சமாதானக் கூட்டம், படுகொலை, அதன் பின்விளைவுகள், இன்றைய அரசு அங்கீகாரங்கள் வரை ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் விரிவாகக் காண்போம். கடந்த காலத்தின் காயங்களை வெறுப்புக்கான விதையாக அல்ல, சமத்துவத்துக்கான பாடமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே இந்தப் பதிவின் நோக்கம்.
1920-களின் முகவை மண்
வறட்சியும் வறுமையும் சூழ்ந்த நிலம்
இம்மானுவேல் சேகரன் பிறந்த 1920-களில், இராமநாதபுரம் பகுதி (முகவை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. இப்பகுதி தமிழகத்தின் மிக வறண்ட நிலப்பகுதிகளில் ஒன்று. ஆறுகள் குறைவு; கண்மாய்களையும் பருவமழையையும் நம்பியே விவசாயம் நடந்தது. மழை பொய்த்தால் பஞ்சம்; பஞ்சம் வந்தால் பட்டினி. இந்த வறுமைச் சூழலில், நிலம் யாரிடம் இருந்ததோ அவர்களிடமே அதிகாரமும் இருந்தது.
சாதியப் படிநிலையின் இறுக்கம்
அக்காலத்தில் கிராமப்புற சமூக அமைப்பு கடுமையான சாதியப் படிநிலையின் அடிப்படையில் இயங்கியது. நிலமற்ற விவசாயக் கூலிகளாக இருந்த ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தினர், குறிப்பாக இன்று தேவேந்திரகுல வேளாளர் என்று அழைக்கப்படும் மக்கள், பொருளாதார ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் கடும் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். பண்ணையடிமை முறையின் எச்சங்கள், கூலி மறுப்பு, சமூக இழிவு ஆகியவை அன்றாட வாழ்க்கையின் பகுதியாக இருந்தன.
வரலாற்றில் "மள்ளர்" என்று குறிப்பிடப்படும், நீர் மேலாண்மையிலும் வேளாண்மையிலும் நீண்ட மரபு கொண்ட ஒரு சமூகம், காலப்போக்கில் சமூகப் படிநிலையின் அடித்தட்டுக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தது. தங்கள் இழந்த மரியாதையை மீட்டெடுக்க வேண்டும், கல்வியும் பொருளாதாரமும் பெற வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அச்சமூகத்தின் இளைஞர்களிடையே மெல்ல மெல்ல எழுந்துகொண்டிருந்தது.
கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளும் கல்வியும்
இதே காலகட்டத்தில், கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் தென் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளில் பள்ளிகளையும் விடுதிகளையும் தொடங்கியிருந்தனர். சாதி வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் கல்வி வழங்கிய இந்த நிறுவனங்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்களுக்குக் கல்வியின் கதவுகளைத் திறந்தன. இம்மானுவேல் சேகரனின் குடும்பமும் இவ்வாறு கல்வியின் ஒளியைப் பெற்ற குடும்பங்களில் ஒன்று. இந்தப் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இம்மானுவேலின் எழுச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
தேசிய இயக்கத்தின் அலை
1920-களும் 1930-களும் இந்திய தேசிய இயக்கம் வீறுகொண்டு எழுந்த காலம். காந்தியடிகளின் ஒத்துழையாமை இயக்கம், உப்புச் சத்தியாகிரகம், தீண்டாமை ஒழிப்புப் பிரச்சாரம் ஆகியவை கிராமங்கள் வரை எதிரொலித்தன. மறுபுறம், தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் சாதி ஒழிப்பையும் சமூக நீதியையும் தமிழகத்தின் பொது விவாதமாக்கியது. டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காகத் தேசிய அளவில் போராடிக்கொண்டிருந்தார். இந்த மூன்று சிந்தனை நீரோட்டங்களும் சங்கமித்த காலத்தில்தான் இம்மானுவேல் சேகரன் வளர்ந்தார்.
3. பிறப்பும் குடும்பமும் (1924)
செல்லூரில் உதித்த விடிவெள்ளி
இராமநாதபுரம் மாவட்டம், பரமக்குடிக்கு அருகில் அமைந்துள்ள செல்லூர் கிராமத்தில், 1924-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 9-ஆம் தேதி இம்மானுவேல் சேகரன் பிறந்தார். அவரது தந்தை வேதநாயகம்; தாய் ஞானசுந்தரி அம்மையார். கிராம மக்கள் அவரது தந்தையை அன்புடன் "வேதநாயகம் வாத்தியார்" என்றே அழைத்தனர்.
தந்தை வேதநாயகம்: ஒரு முன்னோடி
வேதநாயகம் அவர்கள் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். அக்காலத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஆசிரியராக இருப்பதே அரிதான சாதனை. அவர் கல்வியை வெறும் தொழிலாகப் பார்க்கவில்லை; அதை ஒரு சமூக விடுதலைக் கருவியாகப் பார்த்தார். கிராம மக்களுக்குச் சட்ட விழிப்புணர்வையும், தங்கள் உரிமைகள் குறித்த அறிவையும் ஏற்படுத்துவதில் அவர் முனைப்புடன் செயல்பட்டதாகக் குடும்பத்தினரும் உள்ளூர் வரலாற்றாசிரியர்களும் குறிப்பிடுகின்றனர். உடல்நலக் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், தேசியச் சிந்தனையும் சமூக அக்கறையும் கொண்டவராக அவர் விளங்கினார்.
ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய சொத்து நிலமோ பணமோ அல்ல, சிந்தனை என்பதற்கு வேதநாயகம் அவர்களே சான்று. சிறுவன் இம்மானுவேல் தன் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கிராமங்களுக்குச் சென்றபோது கண்ட காட்சிகள்தான், பின்னாளில் அவரது வாழ்க்கைப் பாதையைத் தீர்மானித்தன.
தாய் ஞானசுந்தரி அம்மையார்
தாய் ஞானசுந்தரி அம்மையார் குடும்பத்தின் அச்சாணியாக விளங்கினார். கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் இரக்கம், பொறுமை, நேர்மை ஆகிய பண்புகளை அவர் தன் மகனிடம் விதைத்தார். பின்னாளில் இம்மானுவேல் சேகரன் எதிரிகளிடமும் கண்ணியத்துடன் நடந்துகொண்டதற்கும், வன்முறையை விட பேச்சுவார்த்தையையும் சட்டவழியையும் முதலில் நாடியதற்கும் இந்த வளர்ப்பே அடித்தளம் என்று கூறலாம்.
பெயரின் பின்னணி
கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் பிறந்ததால் அவருக்கு "இம்மானுவேல்" என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது. "இம்மானுவேல்" என்ற எபிரேயச் சொல்லுக்கு "கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார்" என்று பொருள். பின்னாளில் பொது வாழ்விலும் அரசியலிலும் அவர் "இம்மானுவேல் சேகரன்" என்று அறியப்பட்டார். அவரைப் பின்பற்றும் மக்கள் இன்று அவரை மரியாதையுடன் "இம்மானுவேல் சேகரனார்", "இம்மானுவேல் தேவேந்திரர்", "தியாகி இம்மானுவேல்" என்றெல்லாம் அழைக்கின்றனர்.
4. கல்வியும் இளமைப் பருவமும் (1929 – 1941)
தந்தையே முதல் ஆசான்
இம்மானுவேலின் ஆரம்பக் கல்வி செல்லூரில், அவரது தந்தையின் வழிகாட்டுதலிலேயே தொடங்கியது. எழுத்தறிவுடன் சேர்த்து, நேர்மை, ஒழுக்கம், சமூக அக்கறை ஆகியவற்றையும் தந்தை கற்றுக்கொடுத்தார். கிராமத்துச் சிறுவர்கள் பலர் சிறுவயதிலேயே கூலி வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இருந்த காலத்தில், இம்மானுவேல் படிப்பைத் தொடர முடிந்தது அவரது குடும்பத்தின் கல்வி ஆர்வத்தால்தான்.
பரமக்குடியும் இராமநாதபுரமும்
மேல்நிலைக் கல்விக்காக அவர் பரமக்குடியில் உள்ள கிறிஸ்தவ மிஷன் விடுதிப் பள்ளியில் சேர்ந்தார். பின்னர் இராமநாதபுரம் சுவார்ட்ஸ் உயர்நிலைப் பள்ளியில் பயின்றார். டேனிஷ்-ஜெர்மன் மிஷனரியான கிறிஸ்டியன் பிரெட்ரிக் சுவார்ட்ஸின் பெயரைத் தாங்கிய இந்தப் பள்ளி, அப்பகுதியின் பழமையான கல்வி நிறுவனங்களில் ஒன்று.
விடுதி வாழ்க்கை இம்மானுவேலுக்குப் பல பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தது. பல்வேறு ஊர்களிலிருந்தும் பல்வேறு பின்னணிகளிலிருந்தும் வந்த மாணவர்களுடன் இணைந்து வாழ்ந்தது, அவருக்குள் தலைமைப் பண்பையும் ஒருங்கிணைக்கும் திறனையும் வளர்த்தது. படிப்பில் சிறந்து விளங்கிய அவர், ஆங்கில மொழியிலும் நல்ல புலமை பெற்றார்.
விளையாட்டு வீரர்
பள்ளிப் பருவத்தில் இம்மானுவேல் ஒரு சிறந்த கால்பந்து வீரராகவும் திகழ்ந்தார். மைதானத்தில் அவர் காட்டிய வேகமும், அணியை வழிநடத்தும் திறனும், தோல்வியை ஏற்காத போராட்ட குணமும் பின்னாளில் சமூகக் களத்திலும் வெளிப்பட்டன. உடல் உறுதியும் மன உறுதியும் ஒருசேர அமைந்த இளைஞராக அவர் வளர்ந்தார். இதுவே பின்னாளில் அவர் இராணுவத்தில் சேர்வதற்கும் அடித்தளமாக அமைந்தது.
சிறுவயதில் கண்ட கொடுமைகள்
பள்ளிக்குச் சென்று வரும் வழியிலும், விடுமுறைகளில் கிராமத்தில் இருந்தபோதும், சிறுவன் இம்மானுவேல் பல அநீதிகளைக் கண்டார். தன் சமூகத்துப் பெரியவர்கள் சில தெருக்களில் செருப்பைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு நடப்பதையும், தோளில் இருந்த துண்டை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு குனிந்து நிற்பதையும், தேநீர்க் கடைகளில் தனியாக வைக்கப்பட்ட சிரட்டைகளிலும் குவளைகளிலும் தேநீர் குடிப்பதையும் அவர் பார்த்தார். "ஏன் இப்படி?" என்ற கேள்வி அவருக்குள் சிறுவயதிலேயே எழுந்தது. அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடுவதே பின்னாளில் அவரது வாழ்க்கைப் பணியாக மாறியது.
5. வெள்ளையனே வெளியேறு: 18 வயதில் சிறைவாசம் (1942)
ஆகஸ்ட் புரட்சி
1942 ஆகஸ்ட் 8 அன்று, பம்பாயில் கூடிய அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி "வெள்ளையனே வெளியேறு" தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. "செய் அல்லது செத்துமடி" என்ற காந்தியடிகளின் முழக்கம் நாடெங்கும் எதிரொலித்தது. மறுநாளே காந்தியடிகள் உள்ளிட்ட தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். தலைவர்கள் இல்லாத நிலையில், மாணவர்களும் இளைஞர்களும் போராட்டத்தைத் தாங்களாகவே முன்னெடுத்தனர்.
இராமநாதபுரத்தில் போராட்டம்
இந்த அலை இராமநாதபுரம் பகுதியையும் விட்டுவைக்கவில்லை. ஊர்வலங்கள், கடையடைப்புகள், மறியல்கள் நடந்தன. அப்போது 18 வயதே நிரம்பியிருந்த இம்மானுவேல் சேகரன், இந்தப் போராட்டங்களில் துணிச்சலுடன் பங்கேற்றார். பிரிட்டிஷ் காவல்துறையால் கைது செய்யப்பட்ட அவர், சுமார் மூன்று மாதச் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்ததாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.
சிறை தந்த பாடம்
சிறைச்சாலை இம்மானுவேலை உடைக்கவில்லை; மாறாக, அவரை மேலும் உறுதியாக்கியது. அங்கே அவர் பல்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த போராட்ட வீரர்களைச் சந்தித்தார். அரசியல், சமூகம், விடுதலை குறித்த விவாதங்கள் அவரது சிந்தனையை விரிவுபடுத்தின.
ஒரு முக்கியமான கேள்வியும் அவருக்குள் எழுந்தது: "வெள்ளையரிடமிருந்து நாடு விடுதலை பெற்றால் போதுமா? நாட்டுக்குள்ளேயே மனிதர்களை அடிமைகளாக நடத்தும் சாதிய அமைப்பிலிருந்து எம் மக்கள் எப்போது விடுதலை பெறுவார்கள்?" அரசியல் விடுதலையும் சமூக விடுதலையும் பிரிக்க முடியாதவை என்ற தெளிவு அவருக்கு இந்தக் காலகட்டத்திலேயே ஏற்பட்டது. இந்தத் தெளிவுதான் அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் அவரை வழிநடத்தியது.
ஒரு தியாகியின் முதல் அடி
இன்று அவரைப் போற்றுவோர் "தியாகி" என்ற அடைமொழியுடன் அவரை அழைப்பதற்கு, அவரது இறுதித் தியாகம் மட்டுமல்ல, இந்தச் சுதந்திரப் போராட்டப் பங்களிப்பும் ஒரு காரணம். நாட்டின் விடுதலைக்காகச் சிறை சென்றவர், பின்னர் தன் மக்களின் விடுதலைக்காக உயிரையே கொடுத்தார் என்பதே அவரது வாழ்க்கையின் சுருக்கம்.
6. இராணுவ வாழ்க்கை: ஹவில்தார் மேஜர் இம்மானுவேல் (1945 – 1950)
[படம் 2: இராணுவச் சீருடையிலும், மக்கள் தலைவராகவும் — நினைவு நாள் பதாகையிலிருந்து]
இராணுவத்தில் சேர்தல்
இரண்டாம் உலகப்போரின் இறுதிக் கட்டமான 1945-ஆம் ஆண்டு, இம்மானுவேல் சேகரன் இராணுவத்தில் சேர்ந்தார். அக்காலத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த இளைஞர்களுக்கு இராணுவம் ஒரு முக்கியமான வாய்ப்பாக இருந்தது. நிலையான வருமானம், மரியாதை, ஒழுக்கம், உலக அனுபவம் — இவை அனைத்தையும் இராணுவம் வழங்கியது. கிராமத்தில் சாதியின் பெயரால் இழிவுபடுத்தப்பட்ட ஒருவர், இராணுவச் சீருடையில் சக வீரர்களுக்குச் சமமாக நிற்க முடிந்தது.
பதவி உயர்வு
தனது திறமை, ஒழுக்கம், கடின உழைப்பு ஆகியவற்றின் காரணமாக இம்மானுவேல் விரைவாகப் பதவி உயர்வுகளைப் பெற்றார். ஹவில்தார் மேஜர் என்ற பொறுப்பு வரை அவர் உயர்ந்தார். இது ஒரு படைப்பிரிவின் நிர்வாகத்திலும் ஒழுக்கத்திலும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் பதவி. வீரர்களை வழிநடத்துதல், பயிற்சி அளித்தல், அதிகாரிகளுக்கும் வீரர்களுக்கும் இடையே பாலமாகச் செயல்படுதல் போன்ற பொறுப்புகள் இதில் அடங்கும். இந்த அனுபவம் பின்னாளில் அவர் ஒரு மக்கள் இயக்கத்தைக் கட்டமைத்தபோது பெரிதும் உதவியது.
பலமொழி அறிவு
இராணுவத்தில் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்களுடன் பணியாற்றியதால், இம்மானுவேல் பல மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டார். தமிழ், ஆங்கிலம் ஆகியவற்றுடன் இந்தி, தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் உள்ளிட்ட பல மொழிகளில் பேசும் திறன் அவருக்கு இருந்ததாகவும், ரஷ்ய மொழியையும் அவர் அறிந்திருந்ததாகவும் சில பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. ஒரு கிராமத்து இளைஞர் இவ்வளவு மொழிகளைக் கற்றது, அவரது அறிவுத் தாகத்தின் சான்றாகும்.
இராணுவம் கற்றுக்கொடுத்த சமத்துவம்
இராணுவ வாழ்க்கை இம்மானுவேலுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த மிக முக்கியமான பாடம் சமத்துவம். அங்கே ஒரே சீருடை, ஒரே உணவு, ஒரே பயிற்சி, ஒரே விதிமுறைகள். ஒருவரின் மதிப்பு அவரது சாதியால் அல்ல, அவரது திறமையாலும் கடமையுணர்வாலும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. ஒரே மேசையில் அனைவரும் அமர்ந்து உண்டனர்; ஒரே பாத்திரத்தில் நீர் அருந்தினர்.
இந்த அனுபவம் அவருக்குள் ஒரு ஆழமான கேள்வியை எழுப்பியது: "இராணுவத்தில் சாத்தியமான சமத்துவம், ஏன் என் சொந்தக் கிராமத்தில் சாத்தியமில்லை?" இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும் பயணமே, அவரை ஒரு உயர்ந்த இராணுவப் பணியைத் துறக்கத் தூண்டியது.
7. குடும்ப வாழ்க்கை
1946-ஆம் ஆண்டு, இராணுவத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த காலத்தில், இம்மானுவேல் சேகரன் அமிர்தம் கிரேஸ் அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அமிர்தம் கிரேஸ் அவர்கள் ஒரு ஆசிரியையாகப் பணியாற்றியவர். கல்வியின் மதிப்பை உணர்ந்த இருவரின் இணைவு, பின்னாளில் இம்மானுவேலின் கல்விப் பணிகளுக்கும் பெரும் துணையாக அமைந்தது.
இந்தத் தம்பதியருக்கு நான்கு மகள்கள் பிறந்தனர்: மேரி வசந்தராணி, பாப்பின் விஜயராணி, சூரிய சுந்தரி பிரபாராணி, மாணிக்கவள்ளி ஜான்சிராணி.
ஒரு சமூகப் போராளியின் மனைவியாக வாழ்வது எளிதானதல்ல. கணவர் நாள்தோறும் கிராமம் கிராமமாகப் பயணம் செய்தபோதும், அச்சுறுத்தல்கள் வந்தபோதும், குடும்பச் சொத்துக்கள் இயக்கப் பணிகளுக்காக விற்கப்பட்டபோதும், அமிர்தம் கிரேஸ் அம்மையார் உறுதியுடன் குடும்பத்தைத் தாங்கி நின்றார். கணவரின் மறைவுக்குப் பிறகு, இளம் வயதிலேயே கைம்பெண்ணான அவர், நான்கு மகள்களையும் வளர்த்து ஆளாக்கினார். இம்மானுவேலின் தியாகத்துக்குப் பின்னால், அவரது குடும்பத்தின் அமைதியான தியாகமும் இருக்கிறது என்பதை வரலாறு மறந்துவிடக் கூடாது.
8. திருப்புமுனை: இராணுவப் பணியைத் துறத்தல் (1950)
விடுமுறையில் கண்ட காட்சிகள்
1950-ஆம் ஆண்டு, விடுமுறையில் தன் சொந்த ஊரான செல்லூருக்கு வந்த இம்மானுவேல் சேகரன், அங்கே நிலவிய சூழலைக் கண்டு மனம் கொதித்தார். நாடு விடுதலை பெற்று மூன்று ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. 1950 ஜனவரி 26 அன்று இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்திருந்தது. அதன் 17-வது பிரிவு தீண்டாமையை ஒழித்து, அதை எந்த வடிவத்தில் கடைப்பிடித்தாலும் தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்று அறிவித்திருந்தது.
ஆனால் சட்டம் எழுதப்பட்ட காகிதத்துக்கும், கிராமத்தின் நிஜ வாழ்க்கைக்கும் இடையே பெரும் இடைவெளி இருந்தது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் இன்னும் அதே இழிவுகளைச் சந்தித்துக்கொண்டிருந்தனர். "சுதந்திர இந்தியாவில், அரசியலமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு வந்த பிறகும், என் மக்கள் இப்படித்தான் வாழ வேண்டுமா?" என்ற கேள்வி அவரை உலுக்கியது.
ஒரு தீர்க்கமான முடிவு
அந்தக் கேள்விக்கு அவர் தந்த பதில் ஒரு தியாகம். நிலையான சம்பளம், மரியாதை, எதிர்காலப் பாதுகாப்பு ஆகிய அனைத்தையும் தரும் இராணுவப் பணியை 1950-ஆம் ஆண்டு அவர் ராஜினாமா செய்தார். முழுநேரச் சமூகப் பணியாளராக, தன் மக்களின் விடுதலைக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டார்.
இந்த முடிவின் முக்கியத்துவத்தை இன்றைய தலைமுறை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு ஏழைக் கிராமத்திலிருந்து வந்த ஒருவருக்கு, அரசுப் பணி — அதிலும் இராணுவத்தில் ஒரு பொறுப்பான பதவி — என்பது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சாதனை. அதைத் துறந்துவிட்டு, வருமானமில்லாத, ஆபத்து நிறைந்த சமூகப் போராட்டப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அசாதாரணமான மன உறுதியும் கொள்கைப் பிடிப்பும் உள்ளவர்களால் மட்டுமே முடியும்.
9. 1950-களின் தென் தமிழகம்: சாதியக் கொடுமைகளின் முழுப் படம்
இம்மானுவேல் சேகரனின் போராட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அக்காலத்தில் தென் தமிழகக் கிராமங்களில் நிலவிய சூழலை விரிவாக அறிந்துகொள்வது அவசியம். பல்வேறு வரலாற்று ஆய்வுகளும் அரசு அறிக்கைகளும் அக்காலக் கொடுமைகளைப் பதிவு செய்துள்ளன.
உடை மற்றும் நடத்தைக் கட்டுப்பாடுகள்
• ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஆதிக்கச் சாதியினர் வாழும் தெருக்களில் செருப்பு அணிந்து நடக்கக் கூடாது. செருப்பைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டுதான் அத்தெருக்களைக் கடக்க வேண்டும். • ஆண்கள் மேல்சட்டை அணியக் கூடாது; தோளில் துண்டு போடக் கூடாது. துண்டை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு, பணிவுடன் குனிந்து நிற்க வேண்டும். • பெண்கள் சில வகை ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் அணியக் கூடாது என்ற கட்டுப்பாடுகள் பல இடங்களில் இருந்தன. • மிதிவண்டியில் ஏறிக்கொண்டு ஆதிக்கச் சாதியினர் தெருக்களில் செல்லக் கூடாது. இறங்கி உருட்டிக்கொண்டுதான் போக வேண்டும்.
இரட்டைக் குவளை முறை
தேநீர்க் கடைகளிலும் உணவகங்களிலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்குத் தனிக் குவளைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. பல இடங்களில் சிரட்டைகள் (தேங்காய் ஓடு), மண் குவளைகள், அல்லது தனியாக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட அலுமினியக் குவளைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. குடித்த பிறகு அவர்களே அவற்றைக் கழுவி வைக்க வேண்டும். கடைக்குள் நுழையாமல் வெளியே நின்று வாங்க வேண்டிய நிலையும் பல இடங்களில் இருந்தது. இந்த "இரட்டைக் குவளை" முறை தீண்டாமையின் மிகக் கண்கூடான அடையாளமாக இருந்தது.
நீர் மற்றும் பொது இடங்கள்
• பொதுக் கிணறுகளிலும் குளங்களிலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் நீர் எடுக்கத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்களுக்கெனத் தனிக் கிணறுகள், அதுவும் பெரும்பாலும் தொலைவில், இருந்தன. • கோயில்களுக்குள் நுழைவது, திருவிழாக்களில் சமமாகப் பங்கேற்பது மறுக்கப்பட்டது. • சுடுகாடுகளும் தனித்தனியாக இருந்தன. இறுதி ஊர்வலம் செல்லும் பாதை குறித்தும் மோதல்கள் எழுந்தன.
பொருளாதார அடிமைத்தனம்
• பெரும்பாலான ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் நிலமற்ற விவசாயக் கூலிகளாக இருந்தனர். கூலி பெரும்பாலும் தானியமாகவே வழங்கப்பட்டது; அதுவும் மிகக் குறைவாக. • கடன் சுமையால் தலைமுறை தலைமுறையாகச் சில குடும்பங்கள் பண்ணையடிமை போன்ற நிலையில் இருந்தன. • கூலி உயர்வு கேட்டாலோ, வேலைக்கு மறுத்தாலோ, சமூகப் புறக்கணிப்பு, தாக்குதல்கள் போன்றவை நிகழ்ந்தன.
நீதி மறுப்பு
சிறிய தகராறுகளுக்குக்கூட, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஊர் நிலக்கிழார்களிடமோ ஆதிக்கச் சாதியினரின் பஞ்சாயத்திடமோ சென்று நியாயம் கேட்க வேண்டிய நிலை இருந்தது. அங்கே பெரும்பாலும் நீதி கிடைக்கவில்லை; மாறாக, அவமானமும் அபராதமும்தான் கிடைத்தன. காவல் நிலையங்களுக்குச் செல்வதும் எளிதானதல்ல.
வாக்குரிமை அச்சுறுத்தல்
சுதந்திர இந்தியாவில் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது. ஆனால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் விருப்பப்படி வாக்களிப்பது பல இடங்களில் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளானது. வாக்குச் சாவடிக்குச் செல்லவிடாமல் தடுப்பது, குறிப்பிட்ட கட்சிக்கு வாக்களிக்கக் கட்டாயப்படுத்துவது போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்தன. இந்தப் பின்னணியே 1957 தேர்தல்களின்போது மோதல்கள் வெடிக்கக் காரணமானது.
இத்தகைய சூழலில், "மனிதனை மனிதனாக மதிக்கும் சமுதாயம் வேண்டும்" என்று குரல் கொடுப்பதே ஒரு புரட்சிகரமான செயலாக இருந்தது. இம்மானுவேல் சேகரன் அந்தக் குரலை ஒரு இயக்கமாக மாற்றினார்.
10. சமூகப் புரட்சியின் தொடக்கம்: இயக்கம் கட்டமைத்தல் (1950 – 1956)
அமைப்பின் தேவை
தனிமனிதக் கோபம் மட்டும் சமூக மாற்றத்தைக் கொண்டுவராது; அதற்கு ஒரு அமைப்பு வேண்டும் என்பதை இராணுவ அனுபவம் இம்மானுவேலுக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தது. எனவே, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணியில் அவர் இறங்கினார். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலையை நோக்கமாகக் கொண்ட இயக்கத்தை அவர் கட்டமைத்தார். கிராமம் கிராமமாகச் சென்று மக்களைச் சந்தித்தார்; இளைஞர்களை அணிதிரட்டினார்; உள்ளூர்த் தலைவர்களை உருவாக்கினார்.
இம்மானுவேலின் போராட்ட வழிமுறைகள்
இம்மானுவேல் சேகரனின் போராட்டம் பல முனைகளைக் கொண்டது. அதை ஐந்து முக்கியத் தூண்களாகப் பிரித்துப் பார்க்கலாம்:
• சுயமரியாதை: செருப்பு அணிந்து நடத்தல், நல்ல ஆடை அணிதல், யாருக்கும் அடிமையாகத் தலைவணங்காமை. • தீண்டாமை எதிர்ப்பு: இரட்டைக் குவளை முறை உள்ளிட்ட தீண்டாமை வடிவங்களுக்கு எதிரான நேரடிப் போராட்டங்களும் மாநாடுகளும். • சுயசார்பு நீதி அமைப்பு: ஊர்தோறும் சொந்தப் பஞ்சாயத்துகளை அமைத்துத் தகராறுகளைத் தாங்களே தீர்த்துக்கொள்ளுதல். • கல்வி: இரவுப் பாடசாலைகள், விழிப்புணர்வு முகாம்கள், நாடகங்கள் மூலம் அறிவொளி பரப்புதல். • அரசியல் பங்கேற்பு: வாக்குரிமையை அச்சமின்றிப் பயன்படுத்துதல், சட்டவழியில் உரிமைகளைப் பெறுதல்.
சீருடையில் ஒரு செய்தி
இம்மானுவேல் சேகரனின் போராட்ட வழிமுறைகளில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது அவரது தோற்றமே ஒரு செய்தியாக இருந்ததுதான். இராணுவ பாணியிலான உடை, கோட், பூட்ஸ் காலணிகள் அணிந்து, கம்பீரமாக நிமிர்ந்த நடையுடன் அவர் கிராமங்களுக்குள் சென்றார். ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் செருப்பு அணியவே தடை இருந்த தெருக்களில், அவர் பூட்ஸ் காலணிகளுடன் நடந்தார்.
இது வெறும் உடை அல்ல; இது ஒரு அரசியல் அறிக்கை. "நாமும் மனிதர்கள்; நமக்கும் கம்பீரமாக வாழும் உரிமை உண்டு" என்பதை அவர் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்லாமல், தன் தோற்றத்தாலும் நடத்தையாலும் உணர்த்தினார். அவரைப் பார்த்த இளைஞர்கள் தாங்களும் செருப்பு அணியத் தொடங்கினர்; சட்டை அணியத் தொடங்கினர்; நிமிர்ந்து நடக்கத் தொடங்கினர். நல்ல ஆடை அணியுங்கள், காலணி அணிந்து நடங்கள், யாருக்கும் அடிமையாகத் தலைவணங்காதீர்கள் என்பதே அவர் கிராமம் கிராமமாக மக்களிடம் விதைத்த செய்தி.
ஊர்தோறும் சொந்தப் பஞ்சாயத்துகள்
சிறு தகராறுகளுக்கும் ஆதிக்கச் சாதியினரின் பஞ்சாயத்துகளுக்குச் சென்று அவமானப்பட வேண்டிய நிலையை மாற்ற, இம்மானுவேல் ஒரு புதுமையான வழியைக் கண்டார். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சொந்தப் பஞ்சாயத்து அமைப்புகளை உருவாக்கினார். "தேவேந்திர பஞ்சாயத்துகள்" என்று இவை குறிப்பிடப்படுகின்றன.
இந்த அமைப்புகள் மூலம், குடும்பத் தகராறுகள், நிலத் தகராறுகள், சிறு பிணக்குகள் ஆகியவற்றை மக்கள் தங்களுக்குள்ளேயே பேசித் தீர்த்துக்கொண்டனர். இது இரண்டு விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. ஒன்று, மக்களின் சுயமரியாதை உயர்ந்தது. இரண்டு, சமூகத்துக்குள் ஒற்றுமையும் தலைமைப் பண்பும் வளர்ந்தது. ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் உருவான இந்த உள்ளூர்த் தலைவர்கள், பின்னாளில் இயக்கத்தின் முதுகெலும்பாக மாறினர்.
நேரடிக் களப்பணி
இம்மானுவேல் சேகரன் மேடைப் பேச்சாளர் மட்டுமல்ல; அவர் ஒரு களப்பணியாளர். எந்தக் கிராமத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தாக்கப்பட்டாலும், எங்கே அநீதி நடந்தாலும், அவர் நேரில் சென்றார். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினார்; காவல்துறையிடம் புகார் அளிக்க உதவினார்; அதிகாரிகளைச் சந்தித்து நடவடிக்கை கோரினார். அவரது தந்தையிடமிருந்து பெற்ற சட்ட அறிவு இதற்குப் பெரிதும் உதவியது.
அவர் வன்முறையை ஆயுதமாக்கவில்லை. மாறாக, அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கிய உரிமைகளையும், அரசு நிர்வாக அமைப்புகளையும் பயன்படுத்தி நீதி பெற முயன்றார். ஒரு முன்னாள் இராணுவ வீரராக அவர் சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் மதித்தார்; அதே நேரத்தில் அநீதிக்கு அடிபணியவும் மறுத்தார்.
11. இரட்டைக் குவளை ஒழிப்புப் போராட்டம்: அருப்புக்கோட்டை மாநாடு (1954)
மாநாட்டின் பின்னணி
தீண்டாமையின் அன்றாட, கண்கூடான வடிவமாக இருந்த இரட்டைக் குவளை முறையை ஒழிப்பது இம்மானுவேலின் முக்கிய இலக்குகளில் ஒன்றாக இருந்தது. தேநீர்க் கடையில் ஒரு குவளை தேநீர் குடிப்பது என்பது மிகச் சாதாரண விஷயம். ஆனால் அந்தச் சாதாரண விஷயத்திலேயே மனிதர்கள் பிரித்து வைக்கப்பட்டது, தீண்டாமை எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தது என்பதைக் காட்டியது.
மாநாடு
1954-ஆம் ஆண்டு மே மாதம், அருப்புக்கோட்டையில் இரட்டைக் குவளை முறைக்கு எதிரான மாநாட்டை இம்மானுவேல் சேகரன் முன்னின்று நடத்தினார். விருதுநகர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அருப்புக்கோட்டை — நம் "விருதை" மண்ணின் ஒரு பகுதி — இந்த வரலாற்று நிகழ்வுக்குச் சாட்சியாக அமைந்தது என்பது நம் வாசகர்களுக்குப் பெருமைக்குரிய செய்தி.
இந்த மாநாட்டை நடத்துவதற்காக இம்மானுவேல் தனது சொந்தச் சொத்துக்கள் சிலவற்றை விற்றுப் பணம் திரட்டியதாகக் கூறப்படுகிறது. சுற்றுவட்டாரக் கிராமங்களிலிருந்து ஏராளமான மக்கள் இதில் பங்கேற்றனர். தீண்டாமை ஒரு சட்டவிரோதக் குற்றம் என்பதும், இரட்டைக் குவளை முறை அரசியலமைப்புக்கு எதிரானது என்பதும் மாநாட்டில் வலியுறுத்தப்பட்டன.
மாநாட்டுக்குப் பிறகு
மாநாட்டோடு நின்றுவிடாமல், இம்மானுவேலும் அவரது தோழர்களும் தேநீர்க் கடைகளுக்கு நேரடியாகச் சென்று, தனிக் குவளை வைக்கும் வழக்கத்தைக் கைவிடுமாறு வலியுறுத்தினர். சட்டம் தீண்டாமையைத் தடை செய்துள்ளதை எடுத்துக்கூறினர். பல இடங்களில் இது பதற்றத்தை உருவாக்கியது; சில இடங்களில் மாற்றங்களையும் கொண்டுவந்தது.
இரட்டைக் குவளை முறை ஒரே நாளில் ஒழிந்துவிடவில்லை. பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் சில இடங்களில் அது மறைமுக வடிவங்களில் தொடர்ந்ததாகச் செய்திகள் வெளிவந்துள்ளன. ஆனால் 1954-இல் அதற்கு எதிராகப் பகிரங்கமாகக் குரல் எழுப்பியது, தென் தமிழகத்தில் தீண்டாமை ஒழிப்புப் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாகும்.
12. கல்வியே விடுதலையின் திறவுகோல்
இரவுப் பாடசாலைகள்
சமூகத்தின் விலங்குகளை உடைக்கும் மிக வலிமையான ஆயுதம் கல்வியே என்பது இம்மானுவேல் சேகரனின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. ஆசிரியரின் மகனாகப் பிறந்து, ஆசிரியையை மணந்த அவருக்கு, கல்வியின் சக்தி நன்கு தெரிந்திருந்தது.
பகலில் வயல்களில் கூலி வேலை செய்யும் மக்களால் பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாது. எனவே, அவர் கிராமம் கிராமமாக இரவுப் பாடசாலைகளைத் தொடங்கினார். அரிக்கேன் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில், வேலை முடிந்து வந்த இளைஞர்களும் பெரியவர்களும் எழுத்துக் கூட்டிப் படித்தனர். தங்கள் பெயரை எழுதக் கற்றுக்கொண்டவர்கள், கைநாட்டு வைப்பதிலிருந்து விடுபட்டனர். கணக்குப் போடக் கற்றுக்கொண்டவர்கள், கூலிக் கணக்கில் ஏமாற்றப்படுவதிலிருந்து தப்பினர்.
குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புங்கள்
"உங்கள் பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்பாதீர்கள்; பள்ளிக்கு அனுப்புங்கள்" என்பது அவர் பெற்றோரிடம் தொடர்ந்து வலியுறுத்திய செய்தி. வறுமையின் காரணமாகக் குழந்தைகளை வேலைக்கு அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த குடும்பங்களிடம், கல்வி மட்டுமே அடுத்த தலைமுறையை இந்த வறுமையிலிருந்து விடுவிக்கும் என்று அவர் பொறுமையாக எடுத்துரைத்தார்.
குலக்கல்வித் திட்ட எதிர்ப்பு
1953-இல் அப்போதைய முதலமைச்சர் ராஜாஜி கொண்டுவந்த புதிய ஆரம்பக் கல்வித் திட்டம் — அரை நாள் பள்ளி, அரை நாள் பெற்றோரின் தொழிலைக் கற்றல் — "குலக்கல்வித் திட்டம்" என்று விமர்சிக்கப்பட்டு, தமிழகம் முழுவதும் பெரும் எதிர்ப்பைச் சந்தித்தது. இத்திட்டம் சாதிய அடிப்படையிலான தொழில் முறையை நிலைநிறுத்திவிடும் என்று அஞ்சப்பட்டது. கிராமப்புற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குழந்தைகள் கூலித் தொழிலிலேயே முடங்கிவிடுவார்கள் என்ற அச்சத்தில், இம்மானுவேல் சேகரனும் இத்திட்டத்துக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. இந்த எதிர்ப்பலையின் விளைவாக ராஜாஜி பதவி விலகி, 1954-இல் காமராஜர் முதலமைச்சரானார்; அத்திட்டமும் கைவிடப்பட்டது.
கலை வழி விழிப்புணர்வு
படிப்பறிவு இல்லாத மக்களிடம் கருத்துகளைக் கொண்டு சேர்க்க, இம்மானுவேல் நாடகங்களையும் தெருக்கூத்துகளையும் பயன்படுத்தினார். தீண்டாமையின் கொடுமை, கல்வியின் அவசியம், மதுவின் தீமை, ஒற்றுமையின் வலிமை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் கிராமங்களில் நடத்தப்பட்டன. மக்களின் மொழியில், மக்களின் கலை வடிவங்களில் பேசியதால், அவரது செய்தி அவர்களின் இதயங்களை எளிதாகச் சென்றடைந்தது.
ஒரு விதை, ஒரு விருட்சம்
இன்று தென் தமிழகத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களிலிருந்து மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள், அரசு அதிகாரிகள், காவல்துறை அதிகாரிகள், இராணுவ வீரர்கள் எனப் பலர் உருவாகியுள்ளனர். இந்த மாற்றத்துக்குப் பல காரணிகள் உண்டு — அரசின் இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கைகள், காமராஜர் காலப் பள்ளி விரிவாக்கம் மற்றும் மதிய உணவுத் திட்டம், பல்வேறு இயக்கங்களின் பணிகள். ஆனால் "படி, படித்து முன்னேறு" என்ற விதையை 1950-களிலேயே கிராமங்களில் ஊன்றியவர்களில் இம்மானுவேல் சேகரன் முதன்மையானவர் என்பதை மறுக்க முடியாது.
13. அம்பேத்கரியச் சிந்தனையின் தாக்கம் (1956)
தேசிய அளவிலான உத்வேகம்
டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் சிற்பியாகவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்கான தேசியக் குரலாகவும் விளங்கினார். "கல்வி கற்பி, ஒன்றுசேர், போராடு" என்ற அவரது முழக்கம், இம்மானுவேல் சேகரனின் பணிகளோடு நேரடியாக ஒத்துப்போனது. இம்மானுவேல் செய்த ஒவ்வொன்றும் — இரவுப் பாடசாலைகள் (கல்வி), கிராமப் பஞ்சாயத்துகள் (ஒன்றுசேர்தல்), தீண்டாமை எதிர்ப்பு மாநாடுகள் (போராட்டம்) — இந்த முழக்கத்தின் களவடிவமாகவே அமைந்தன.
அம்பேத்கர் மறைவும் நினைவேந்தலும்
1956 டிசம்பர் 6 அன்று டாக்டர் அம்பேத்கர் மறைந்தார். இந்தச் செய்தி நாடு முழுவதும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைச் சோகத்தில் ஆழ்த்தியது. தென் தமிழகத்தின் பல கிராமங்களில் இம்மானுவேல் சேகரன் நினைவேந்தல் கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்தார். அந்தக் கூட்டங்களில், அம்பேத்கரின் வாழ்க்கை, அவரது போராட்டங்கள், அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கிய உரிமைகள், சாதி ஒழிப்புச் சிந்தனைகள் ஆகியவற்றை மக்களிடம் எடுத்துரைத்தார்.
தேசிய அளவில் அம்பேத்கர் முன்னெடுத்த சிந்தனையை, தென் தமிழகத்தின் கிராமங்களுக்கு மொழிபெயர்த்துக் கொண்டு சேர்த்த பாலமாக இம்மானுவேல் சேகரன் செயல்பட்டார் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
14. அரசியல் பிரவேசம்: காமராஜருடனான பிணைப்பு
காங்கிரஸில் இணைதல்
1954-இல் முதலமைச்சரான பெருந்தலைவர் கே. காமராஜர், எளிய பின்னணியிலிருந்து வந்து, கல்விக்கும் சமூக நீதிக்கும் முன்னுரிமை அளித்த தலைவர். பள்ளிகளைப் பெருக்கியதும், மதிய உணவுத் திட்டத்தைக் கொண்டுவந்ததும் அவரது ஆட்சியின் அடையாளங்கள். இம்மானுவேல் சேகரனின் ஆற்றலையும், மக்கள் செல்வாக்கையும், நேர்மையையும் கண்ட காமராஜர், அவரைக் காங்கிரஸ் கட்சியில் இணைத்துக்கொண்டார் என்று வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.
இம்மானுவேலைப் பொறுத்தவரை, காங்கிரஸ் அவர் இளமையில் சிறை சென்ற சுதந்திரப் போராட்டத்தின் இயக்கம். காமராஜரின் கல்விக் கொள்கைகள் அவரது சொந்தக் கனவுகளோடு ஒத்துப்போயின. அரசியல் அதிகாரத்தின் மூலம் மட்டுமே சமூக மாற்றத்தை நிலைப்படுத்த முடியும் என்ற புரிதலுடன் அவர் அரசியல் களத்தில் இறங்கினார்.
தென் தமிழக அரசியல் சூழல்
அக்காலத்தில் இராமநாதபுரம் பகுதியின் அரசியலில் பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் தலைமையிலான அகில இந்திய ஃபார்வர்டு பிளாக் கட்சி வலுவான செல்வாக்குடன் இருந்தது. சுதந்திரப் போராட்டத்தில் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸின் வழியில் செயல்பட்ட முத்துராமலிங்கத் தேவர், அப்பகுதியின் பெரும் மக்கள் செல்வாக்குமிக்க தலைவராக விளங்கினார்.
காங்கிரஸ் சார்பில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை அணிதிரட்டி, அவர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதிசெய்யும் பணியில் இம்மானுவேல் சேகரன் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். குறுகிய காலத்திலேயே அவர் காமராஜரின் நம்பிக்கைக்குரிய தென் தமிழக இளம் தலைவர்களில் ஒருவராக உருவெடுத்தார். இது அப்பகுதியின் அரசியல் சமன்பாடுகளில் ஒரு புதிய காரணியாக அமைந்தது.
15. 1957 தேர்தல்களும் அதிகரித்த பதற்றமும்
பொதுத்தேர்தல்
1957-ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் இரண்டாவது பொதுத்தேர்தல் நடைபெற்றது. மெட்ராஸ் மாநில சட்டமன்றத் தேர்தலும் அதனுடன் நடந்தது. இராமநாதபுரம் பகுதியில் காங்கிரஸுக்கும் ஃபார்வர்டு பிளாக் கட்சிக்கும் இடையே கடுமையான போட்டி நிலவியது. இத்தேர்தலில் முத்துராமலிங்கத் தேவர் நாடாளுமன்றத் தொகுதி, முதுகுளத்தூர் சட்டமன்றத் தொகுதி ஆகிய இரண்டிலும் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். பின்னர் அவர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவியை ராஜினாமா செய்ததால், முதுகுளத்தூர் தொகுதிக்கு இடைத்தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டது.
முதுகுளத்தூர் இடைத்தேர்தல் (ஜூலை 1957)
1957 ஜூலையில் நடைபெற்ற முதுகுளத்தூர் இடைத்தேர்தல் அப்பகுதியின் அரசியல் வெப்பத்தை உச்சத்துக்குக் கொண்டுசென்றது. ஃபார்வர்டு பிளாக் சார்பில் சசிவர்ணத் தேவர் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். இத்தேர்தலில் இம்மானுவேல் சேகரனின் தலைமையில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பெருமளவில் காங்கிரஸுக்கு ஆதரவாக அணிதிரண்டனர்.
அரசியல் போட்டி படிப்படியாகச் சாதிய மோதலாக உருமாறியது. தேர்தலுக்குப் பிந்தைய வாரங்களில் பல கிராமங்களில் சம்பவங்கள் நடந்தன: தாக்குதல்கள், வீடுகளுக்குத் தீ வைப்பு, பயிர் அழிப்பு, சமூகப் புறக்கணிப்புகள். இரு தரப்பிலும் புகார்களும் குற்றச்சாட்டுகளும் எழுந்தன. காவல்துறை பல இடங்களில் நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்தத் திணறியது.
கிராமங்களில் நடந்த சம்பவங்கள்
இக்காலகட்டத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பயன்படுத்திய குடிநீர்க் கிணறுகள் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டதாகவும், அவர்களின் குடியிருப்புகள் தாக்கப்பட்டதாகவும் பல புகார்கள் எழுந்தன. இத்தகைய சம்பவங்கள் நடந்த கிராமங்களுக்கு இம்மானுவேல் சேகரன் நேரில் சென்று, பாதிக்கப்பட்டவர்களைச் சந்தித்து, சட்டரீதியான நடவடிக்கைகளுக்காக அதிகாரிகளிடம் முறையிட்டார். அவரது இந்தத் தொடர் தலையீடுகள் அவரை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக்கின; அதே நேரத்தில், பதற்றமான சூழலின் மையப்புள்ளியாகவும் அவரை மாற்றின.
16. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முதுகுளத்தூர் சமாதானக் கூட்டம் (10 செப்டம்பர் 1957)
கூட்டத்தின் நோக்கம்
மாவட்டம் முழுவதும் பதற்றம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்த நிலையில், அமைதியை நிலைநாட்ட மாவட்ட நிர்வாகம் முன்வந்தது. இராமநாதபுரம் மாவட்ட ஆட்சியர் சி.வி.ஆர். பணிக்கர் தலைமையில், 1957 செப்டம்பர் 10 அன்று முதுகுளத்தூரில் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைக் கூட்டம் கூட்டப்பட்டது. இரு தரப்புத் தலைவர்களையும் ஒரே மேசையில் அமரவைத்து, வன்முறையை நிறுத்துவதற்கான பொது உடன்பாட்டை எட்டுவதே இதன் நோக்கம்.
பங்கேற்றவர்கள்
• ஃபார்வர்டு பிளாக் தரப்பில்: பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர், சசிவர்ணத் தேவர் உள்ளிட்ட தலைவர்கள். • ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தரப்பில்: இம்மானுவேல் சேகரன், பெருமாள் பீட்டர் உள்ளிட்ட பிரதிநிதிகள். • மேலும் பிற சமூகங்களின் பிரதிநிதிகளும், அரசு அதிகாரிகளும், காவல்துறை அதிகாரிகளும் கலந்துகொண்டனர்.
சமத்துவத்துக்கான நிலைப்பாடு
இந்தக் கூட்டம் வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் பெறுவதற்குக் காரணம், அங்கே இம்மானுவேல் சேகரன் எடுத்த நிலைப்பாடுதான். அக்காலத்தின் சமூகச் சூழலில், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், செல்வாக்குமிக்க தலைவர்களுக்குச் சமமாக அமர்ந்து, தன் மக்களின் சார்பில் பேசுவதே அசாதாரணமானதாகக் கருதப்பட்டது.
இம்மானுவேல் சேகரன் தன்னை ஒரு சமமான பிரதிநிதியாகவே முன்னிறுத்தினார். கூட்டறிக்கை மற்றும் அதில் கையெழுத்திடுவது தொடர்பாகக் கூட்டத்தில் கருத்து வேறுபாடுகளும் வாக்குவாதங்களும் எழுந்ததாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. அந்தச் சூழலில், தன் மக்களின் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காமல், இம்மானுவேல் சேகரன் உறுதியுடன் தன் நிலைப்பாட்டைப் பதிவு செய்தார். இக்கூட்டத்தில் நடந்தவை குறித்த விவரங்கள் பல்வேறு தரப்புப் பதிவுகளில் வேறுபட்டுக் காணப்படுகின்றன; ஆனால் அனைத்துப் பதிவுகளும் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு உண்மை, அன்று அங்கே சமத்துவத்துக்கான ஒரு குரல் அழுத்தமாக ஒலித்தது என்பதுதான்.
"சமமாக அமர்வது" என்பது இன்று நமக்குச் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் 1957-இல், அதுவே ஒரு புரட்சி. அந்த ஒரு நாளின் நிமிர்வுக்கான விலையை, மறுநாளே தன் உயிரால் கொடுத்தார் இம்மானுவேல் சேகரன்.
17. படுகொலை: 11 செப்டம்பர் 1957
அந்தத் துயர நாள்
சமாதானக் கூட்டம் முடிந்த மறுநாள், 1957 செப்டம்பர் 11 அன்று, பரமக்குடியில் இம்மானுவேல் சேகரன் ஒரு கும்பலால் வழிமறிக்கப்பட்டுக் கொடூரமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அப்போது அவருக்கு வயது 32 மட்டுமே. அவரது 33-வது பிறந்தநாளுக்கு ஒரு மாதம்கூட இருக்கவில்லை.
காட்டுத்தீயாகப் பரவிய செய்தி
அவர் கொல்லப்பட்ட செய்தி தென் தமிழகம் முழுவதும் காட்டுத்தீயாகப் பரவியது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஆழ்ந்த சோகத்திலும் கொந்தளிப்பிலும் மூழ்கினர். தங்களுக்காக வாழ்ந்த, தங்களுக்காகப் பேசிய, தங்களுக்காகப் போராடிய ஒரு தலைவர், அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை நடந்த மறுநாளே கொல்லப்பட்டது அவர்களுக்குப் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.
பரமக்குடியில் நல்லடக்கம்
இம்மானுவேல் சேகரனின் உடல் பரமக்குடியில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது. அந்த இடமே இன்று அவரது நினைவிடமாக விளங்குகிறது. ஆண்டுதோறும் செப்டம்பர் 11 அன்று லட்சக்கணக்கான மக்கள் அங்கு திரண்டு அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர்.
ஒரு குறுகிய, ஒளிமிகுந்த வாழ்க்கை
32 ஆண்டுகள். அதில் ஒரு சுதந்திரப் போராட்டச் சிறைவாசம்; ஐந்தாண்டு இராணுவச் சேவை; ஏழாண்டு சமூகப் புரட்சிப் பணி. அவர் உயிரோடு இருந்திருந்தால், தமிழக அரசியலில் அவர் எத்தகைய உயரங்களை எட்டியிருப்பார் என்பது வரலாற்றின் விடையில்லாக் கேள்விகளில் ஒன்று. ஆனால் அவர் இறந்த பிறகும், அவரது பெயர் ஒரு இயக்கமாக வாழ்கிறது என்பதே அவரது வெற்றி.
18. முதுகுளத்தூர் கலவரம் (செப்டம்பர் 1957)
வெடித்த வன்முறை
இம்மானுவேல் சேகரனின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து, இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தின் பல பகுதிகளில் பெரும் சாதிக் கலவரம் வெடித்தது. வரலாற்றில் இது "முதுகுளத்தூர் கலவரம்" அல்லது "1957 இராமநாதபுரம் கலவரம்" என்று அறியப்படுகிறது. இரு தரப்புக்கும் இடையே மோதல்கள் வெடித்தன. பல கிராமங்களில் வீடுகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. பலர் உயிரிழந்தனர்; ஏராளமானோர் காயமடைந்தனர்; ஆயிரக்கணக்கானோர் தங்கள் வீடுகளை விட்டு இடம்பெயர்ந்தனர்.
இந்தக் கலவரத்தில் இரு தரப்பிலும் அப்பாவி மக்கள் பாதிக்கப்பட்டனர் என்பது வரலாற்றின் கசப்பான உண்மை. பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர் — எந்த அரசியலிலும் பங்கில்லாதவர்கள் — வன்முறையின் விலையைக் கொடுத்தனர். கலவரத்தில் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறித்துப் பல்வேறு கணக்குகள் உள்ளன. அரசுத் தரப்புத் தகவல்களின்படி நாற்பதுக்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; உண்மையான எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம் என்று சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
கீழத்தூவல் துப்பாக்கிச் சூடு
கலவரத்தைக் கட்டுப்படுத்த மாநில அரசு கூடுதல் காவல் படைகளை அனுப்பியது. இக்காலகட்டத்தில் கீழத்தூவல் கிராமத்தில் நடைபெற்ற காவல்துறைத் துப்பாக்கிச் சூட்டில் ஐந்து பேர் உயிரிழந்தனர். இந்தச் சம்பவம் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது; சட்டமன்றத்திலும் பொதுவெளியிலும் கடுமையான விவாதங்களுக்கு வழிவகுத்தது. கீழத்தூவல் சம்பவம் இன்றும் ஒரு தரப்பு மக்களின் நினைவில் ஆறாத காயமாக இருக்கிறது.
அரசின் நடவடிக்கைகள்
முதலமைச்சர் காமராஜர் தலைமையிலான அரசு, சட்டம் ஒழுங்கை நிலைநாட்டுவதில் உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. கலவரப் பகுதிகளில் பெரும் எண்ணிக்கையில் காவல் படைகள் நிறுத்தப்பட்டன. நூற்றுக்கணக்கானோர் கைது செய்யப்பட்டனர். பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் நிவாரணப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
சென்னை சட்டமன்றத்தில் இந்தக் கலவரம் குறித்துப் பல நாட்கள் சூடான விவாதங்கள் நடந்தன. எதிர்க்கட்சிகள் அரசின் நடவடிக்கைகளை, குறிப்பாகக் காவல்துறைத் துப்பாக்கிச் சூட்டைக் கடுமையாக விமர்சித்தன. அரசுத் தரப்பு, சட்டம் ஒழுங்கைக் காக்க அந்த நடவடிக்கைகள் அவசியமானவை என்று வாதிட்டது. இந்த நெருக்கடியான காலகட்டம் காமராஜரின் அரசியல் வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான சோதனைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
முத்துராமலிங்கத் தேவர் கைது மற்றும் விடுதலை
இம்மானுவேல் சேகரன் படுகொலை வழக்கு தொடர்பாக, 1957 செப்டம்பர் இறுதியில் முத்துராமலிங்கத் தேவர் கைது செய்யப்பட்டார். அவர் மீது சதிக் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டது. இது தமிழக அரசியலில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது.
எனினும், பின்னர் நடைபெற்ற நீதிமன்ற விசாரணையில், அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபிக்கப் போதிய ஆதாரங்கள் இல்லை என்று கூறி, அவர் அவ்வழக்கிலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்டார். நீதிமன்றத் தீர்ப்பு சட்டரீதியாக இறுதியானது என்பதை இங்கே பதிவு செய்வது எமது கடமை. அதே நேரத்தில், இம்மானுவேல் சேகரனின் படுகொலை தொடர்பான கேள்விகள் இன்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மனதில் நீங்காமல் இருக்கின்றன என்பதும் வரலாற்று உண்மை.
வரலாற்றை எழுதும்போது, நீதிமன்றம் விடுதலை செய்த ஒருவரைக் குற்றவாளியாகச் சித்தரிப்பதும், ஒரு சமூகத்தின் ஆழமான காயத்தைப் புறக்கணிப்பதும் — இரண்டுமே நியாயமல்ல. இரு உண்மைகளையும் ஒருசேர ஏற்றுக்கொள்ளும் முதிர்ச்சியே சமூக நல்லிணக்கத்தின் அடிப்படை.
கலவரம் விட்டுச்சென்ற பாடங்கள்
முதுகுளத்தூர் கலவரம் தமிழகத்துக்குப் பல கசப்பான பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தது:
• அரசியல் போட்டி சாதிய வெறுப்பாக மாறும்போது, அதன் விலையை அப்பாவி மக்களே கொடுக்கின்றனர். • சட்டம் தீண்டாமையை ஒழித்தாலும், சமூக மனநிலை மாறாமல் உண்மையான சமத்துவம் வராது. • ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைக் கோரிக்கைகளை வன்முறையால் அடக்க முடியாது; அவை மேலும் வலுப்பெறும். • அமைதியும் நல்லிணக்கமும் அரசு நிர்வாகத்தால் மட்டும் வருவதில்லை; சமூகங்களுக்கிடையேயான உரையாடலும் பரஸ்பர மரியாதையும் அவசியம்.
19. மரணத்துக்குப் பின்னும் வாழும் மனிதர்
[படம் 3: செப்டம்பர் 11 — தியாகியின் நினைவு நாள் வீரவணக்கம்]
செப்டம்பர் 11: நினைவு நாள்
இம்மானுவேல் சேகரன் மறைந்த செப்டம்பர் 11, ஆண்டுதோறும் அவரது நினைவு நாளாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. பரமக்குடியில் உள்ள அவரது நினைவிடத்தில், தென் தமிழகத்தின் பல மாவட்டங்களிலிருந்தும் — இராமநாதபுரம், விருதுநகர், சிவகங்கை, மதுரை, தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி, தேனி உள்ளிட்ட பகுதிகளிலிருந்தும் — லட்சக்கணக்கான மக்கள் திரண்டு அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர். பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களும், அமைச்சர்களும் இந்நாளில் மரியாதை செலுத்துவது வழக்கமாகியுள்ளது.
இந்த நிகழ்வு ஒரு நினைவேந்தல் மட்டுமல்ல; ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல் மற்றும் சமூக அடையாளத்தின் வெளிப்பாடாகவும் இது மாறியுள்ளது. பல தலைமுறைகளாக, பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளை அழைத்துவந்து, "இவர்தான் நமக்காக உயிர் கொடுத்தவர்" என்று அறிமுகப்படுத்தும் இடமாக அந்த நினைவிடம் விளங்குகிறது.
2011 பரமக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு
2011-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, இம்மானுவேல் சேகரன் நினைவு நாளையொட்டி பரமக்குடியில் ஏற்பட்ட பதற்றமான சூழலில் காவல்துறை நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டில் ஆறு பேர் உயிரிழந்தனர். இந்தச் சம்பவம் தமிழகம் முழுவதும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. இது குறித்து நீதி விசாரணை ஆணையம் அமைக்கப்பட்டது. 1957-இல் தொடங்கிய காயம் பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் முழுமையாக ஆறவில்லை என்பதை இச்சம்பவம் நினைவூட்டியது. அதன் பிறகு, நினைவு நாள் நிகழ்வுகளுக்குப் பலத்த பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு வருகின்றன.
தேவேந்திரகுல வேளாளர் அடையாளம்
இம்மானுவேல் சேகரன் தன் மக்களின் இழந்த மரியாதையை மீட்டெடுக்கவும், இழிவான அடையாளங்களிலிருந்து விடுபடவும் போராடினார். அவரது மறைவுக்குப் பிறகு பல தசாப்தங்களாக, அவரைப் பின்பற்றிய இயக்கங்கள் "தேவேந்திரகுல வேளாளர்" என்ற பொதுப் பெயருக்கான கோரிக்கையை முன்னெடுத்தன. நீண்ட போராட்டத்தின் விளைவாக, 2021-ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றம் நிறைவேற்றிய அரசியலமைப்பு (பட்டியல் சாதிகள்) ஆணை திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம், தமிழகத்தின் ஏழு உட்பிரிவுகள் "தேவேந்திரகுல வேளாளர்" என்ற ஒரே பெயரின் கீழ் இணைக்கப்பட்டன. இம்மானுவேல் சேகரன் விதைத்த சுயமரியாதைச் சிந்தனையின் நீண்டகால விளைவுகளில் இதுவும் ஒன்றாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
20. அரசு அங்கீகாரமும் வரலாற்றுத் தடமும்
அஞ்சல் தலை (2010)
இம்மானுவேல் சேகரனின் தேசப் பங்களிப்பை அங்கீகரிக்கும் வகையில், 2010-ஆம் ஆண்டு இந்திய அஞ்சல் துறை அவரது உருவம் பொறித்த சிறப்பு நினைவு அஞ்சல் தலையை வெளியிட்டது. ஒரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரராகவும், சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவும் அவர் தேசிய அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டதன் அடையாளமாக இது அமைந்தது.
பிறந்தநாள் அரசு விழா
தமிழ்நாடு அரசு, இம்மானுவேல் சேகரனின் பிறந்த நாளான அக்டோபர் 9-ஐ அரசு விழாவாகக் கொண்டாடும் என்று அறிவித்தது. 2024-ஆம் ஆண்டு அவரது பிறந்த நூற்றாண்டு நிறைவடைந்தது. நூற்றாண்டையொட்டி பல்வேறு நிகழ்வுகள் நடத்தப்பட்டன.
பரமக்குடி மணிமண்டபம்
பொதுமக்களின் நீண்டநாள் கோரிக்கையை ஏற்று, இம்மானுவேல் சேகரனின் பிறந்த நூற்றாண்டையொட்டி, அவர் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்ட பரமக்குடியில் சுமார் ரூ.3 கோடி மதிப்பில் அவரது திருவுருவச் சிலையுடன் கூடிய மணிமண்டபம் அரசு சார்பில் அமைக்கப்படும் என்று 2023 செப்டம்பர் 11 அன்று முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் அறிவித்தார். கட்டுமானப் பணிகள் நிறைவடைந்த நிலையில், இந்த மணிமண்டபத்தை 2026 ஜனவரியில் முதலமைச்சர் திறந்து வைத்தார். தியாகி இம்மானுவேல் சேகரனுக்கு அரசு அமைத்த நிரந்தர நினைவுச் சின்னமாக இம்மணிமண்டபம் இன்று விளங்குகிறது.
[படம் 4: தியாகியின் வாழ்க்கைத் தடம் — முக்கிய மைல்கற்கள்]
பொது நினைவில் இம்மானுவேல்
• தென் தமிழகத்தின் பல ஊர்களில் அவரது சிலைகளும், படங்களும், நினைவு வளைவுகளும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. • பல தெருக்களுக்கும், அமைப்புகளுக்கும், கல்வி அறக்கட்டளைகளுக்கும் அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. • அவரது வாழ்க்கை குறித்துப் பல நூல்கள், ஆய்வுக் கட்டுரைகள், ஆவணப்படங்கள் வெளிவந்துள்ளன. • தமிழக சமூக நீதி வரலாறு குறித்த விவாதங்களில் அவரது பெயர் தவிர்க்க முடியாததாக இடம்பெறுகிறது.
21. இம்மானுவேல் சேகரனின் சிந்தனைகள்: இன்றைய தலைமுறைக்கான பாடங்கள்
இம்மானுவேல் சேகரன் மறைந்து 69 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இன்று தொழில்நுட்பமும் கல்வியும் பெருகியுள்ளன. ஆனால் அவர் எழுப்பிய அடிப்படைக் கேள்விகள் இன்னும் முழுமையாக விடை காணப்படவில்லை. அவரது வாழ்க்கையிலிருந்து இன்றைய இளைஞர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் பல:
கல்வியே முதல் ஆயுதம்
இரவுப் பாடசாலைகள் தொடங்கிய ஒருவரின் வழித்தோன்றல்கள், இன்று பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டம் பெறுகின்றனர். ஆனால் கல்வி பட்டம் பெறுவதோடு நின்றுவிடக் கூடாது; அது சிந்திக்கும் திறனையும், சமூகப் பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்க வேண்டும். படித்தவர்கள் தங்கள் சமூகத்துக்கும், ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்துக்கும் திரும்பக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே இம்மானுவேலின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்திருக்கும்.
சுயமரியாதை, வெறுப்பு அல்ல
இம்மானுவேல் சேகரனின் போராட்டம் தன் மக்களின் மரியாதைக்கானது; இன்னொரு சமூகத்தின் மீதான வெறுப்புக்கானது அல்ல. அவர் சமத்துவத்தைக் கேட்டார்; ஆதிக்கத்தைக் கேட்கவில்லை. இன்று அவரது பெயரைப் பயன்படுத்தும் எவரும் இந்த வேறுபாட்டை மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஒரு சமூகத்தின் மரியாதை இன்னொரு சமூகத்தின் இழிவில் கட்டப்பட முடியாது.
சட்டவழிப் போராட்டம்
முன்னாள் இராணுவ வீரரான இம்மானுவேல், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தையும் சட்டவழிகளையும் நம்பினார். மாநாடுகள், மனுக்கள், அதிகாரிகளுடனான பேச்சுவார்த்தைகள், தேர்தல் பங்கேற்பு — இவையே அவரது ஆயுதங்கள். அவர் கடைசியாகப் பங்கேற்றதே ஒரு சமாதானக் கூட்டம்தான் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒழுக்கமும் தியாகமும்
நிலையான இராணுவப் பணியைத் துறந்தவர்; மாநாட்டுக்காகச் சொந்தச் சொத்தை விற்றவர்; தன் மக்களுக்காக உயிரையே கொடுத்தவர். பொது வாழ்க்கை என்பது சுயநலத்துக்கான பாதை அல்ல, தியாகத்துக்கான பாதை என்பதற்கு அவர் ஒரு உயிருள்ள உதாரணம்.
சமூக நல்லிணக்கம்
தென் தமிழகத்தின் வெவ்வேறு சமூகங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரே மண்ணில், ஒரே நீரைப் பருகி, ஒரே வெயிலில் உழைத்து வாழ்கின்றன. கடந்த காலத்தின் காயங்களை ஒப்புக்கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை அளித்து, சம உரிமையுடன் வாழும் சமுதாயத்தை உருவாக்குவதே இம்மானுவேல் சேகரனுக்கு நாம் செலுத்தக்கூடிய உண்மையான அஞ்சலி. அதே நேரத்தில், பிற சமூகத் தலைவர்களை மதிக்கும் பக்குவமும் அனைவருக்கும் வேண்டும்.
பெண் கல்வியும் குடும்பமும்
ஆசிரியையை மணந்து, நான்கு மகள்களின் தந்தையாக இருந்த இம்மானுவேல், பெண் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தவர். ஒரு சமூகம் முன்னேற வேண்டுமானால், அதன் பெண்கள் கல்வி பெற வேண்டும் என்பது அவரது வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் செய்தி.
22. வாழ்க்கைக் குறிப்பு: ஒரு பார்வையில்
9 அக்டோபர் 1924 — இராமநாதபுரம் மாவட்டம், பரமக்குடி அருகே செல்லூரில் வேதநாயகம் – ஞானசுந்தரி தம்பதியருக்கு மகனாகப் பிறப்பு. 1930-கள் — செல்லூரில் தந்தையிடம் ஆரம்பக் கல்வி; பரமக்குடி மிஷன் விடுதிப் பள்ளி, இராமநாதபுரம் சுவார்ட்ஸ் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிப்பு. 1942 — வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தில் பங்கேற்பு; சுமார் மூன்று மாதச் சிறைவாசம். 1945 — இராணுவத்தில் சேர்தல். 1946 — அமிர்தம் கிரேஸ் அவர்களுடன் திருமணம். 1945 – 1950 — இராணுவச் சேவை; ஹவில்தார் மேஜர் பொறுப்பு வரை உயர்வு. 1950 — இராணுவப் பணியைத் துறந்து முழுநேரச் சமூகப் பணியில் இறங்குதல். 1950 – 1956 — ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஒருங்கிணைத்தல்; ஊர்தோறும் பஞ்சாயத்துகள், இரவுப் பாடசாலைகள். 1953 – 1954 — குலக்கல்வித் திட்ட எதிர்ப்பு; காமராஜர் முதலமைச்சரானார். மே 1954 — அருப்புக்கோட்டையில் இரட்டைக் குவளை எதிர்ப்பு மாநாடு. டிசம்பர் 1956 — டாக்டர் அம்பேத்கர் மறைவு; கிராமங்களில் நினைவேந்தல் கூட்டங்கள். 1957 — பொதுத்தேர்தல்; ஜூலையில் முதுகுளத்தூர் இடைத்தேர்தல்; பதற்றம் அதிகரிப்பு. 10 செப்டம்பர் 1957 — மாவட்ட ஆட்சியர் சி.வி.ஆர். பணிக்கர் தலைமையில் முதுகுளத்தூர் சமாதானக் கூட்டம். 11 செப்டம்பர் 1957 — பரமக்குடியில் படுகொலை; வயது 32. செப்டம்பர் 1957 — முதுகுளத்தூர் கலவரம்; கீழத்தூவல் துப்பாக்கிச் சூடு. 2010 — இந்திய அஞ்சல் துறை நினைவு அஞ்சல் தலை வெளியீடு. 2011 — நினைவு நாளில் பரமக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு; ஆறு பேர் உயிரிழப்பு. 2021 — "தேவேந்திரகுல வேளாளர்" பொதுப் பெயருக்குச் சட்ட அங்கீகாரம். 2023 — பரமக்குடியில் ரூ.3 கோடியில் மணிமண்டபம் – முதலமைச்சர் அறிவிப்பு. 2024 — பிறந்த நூற்றாண்டு நிறைவு. ஜனவரி 2026 — பரமக்குடி மணிமண்டபம் திறப்பு.
23. முடிவுரை: காலத்தை வென்ற சமத்துவப் போராளி
1924 அக்டோபர் 9 அன்று செல்லூரில் பிறந்த ஒரு குழந்தை, 1957 செப்டம்பர் 11 அன்று பரமக்குடியில் மண்ணில் சாய்ந்தது. இடைப்பட்ட 32 ஆண்டுகள் — ஒரு மனித வாழ்க்கைக்கு மிகக் குறுகிய காலம். ஆனால் அந்தக் குறுகிய காலத்தில் இம்மானுவேல் சேகரன் செய்தவை, பல நூற்றாண்டுகளாக மாறாமல் இருந்த ஒரு சமூக அமைப்பை அசைத்துப் பார்த்தன.
அவர் ஒரு தேசபக்தர் — நாட்டின் விடுதலைக்காக 18 வயதில் சிறை சென்றவர். அவர் ஒரு வீரர் — இராணுவச் சீருடையில் நாட்டுக்குச் சேவை செய்தவர். அவர் ஒரு சீர்திருத்தவாதி — தீண்டாமையின் அடையாளங்களை ஒவ்வொன்றாக உடைக்க முயன்றவர். அவர் ஒரு ஆசிரியர் — இருண்ட கிராமங்களில் இரவுப் பாடசாலைகள் மூலம் அறிவொளி ஏற்றியவர். அவர் ஒரு தலைவர் — சமமாக அமர்ந்து, சமமாகப் பேசும் உரிமைக்காகத் தன் உயிரையே விலையாகக் கொடுத்தவர்.
இன்று அவரது நினைவிடத்தில் மணிமண்டபம் எழுந்து நிற்கிறது. அவரது பிறந்தநாள் அரசு விழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அவரது உருவம் அஞ்சல் தலையில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அவருக்கு உண்மையான நினைவுச் சின்னம், செருப்பு அணிந்து நிமிர்ந்து நடக்கும் ஒவ்வொரு கிராமத்து இளைஞனும், பள்ளிக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு சிறுமியும், அனைவரும் ஒரே குவளையில் தேநீர் அருந்தும் ஒவ்வொரு கடையும்தான்.
சமத்துவம் இன்னும் முழுமையாக வந்துவிடவில்லை. ஆனால் அதை நோக்கிய பாதையில், இம்மானுவேல் சேகரன் ஏற்றிவைத்த விளக்கு இன்னும் அணையாமல் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்த விளக்கை வெறுப்பின் நெருப்பாக அல்லாமல், நல்லிணக்கத்தின் ஒளியாக அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்வதே நம் அனைவரின் கடமை.
தியாகி இம்மானுவேல் சேகரனாரின் 69-ஆம் ஆண்டு நினைவு நாளில், "விருதை சத்தியம் செய்தி" வாசகர்கள் சார்பில் வீரவணக்கம்!
ஆசிரியர் குறிப்பு
இக்கட்டுரை வரலாற்று நூல்கள், செய்தி ஆவணங்கள், அரசு அறிவிப்புகள் மற்றும் பொதுவெளியில் கிடைக்கும் பதிவுகளின் அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்டது. 1957 நிகழ்வுகள் குறித்த சில விவரங்கள் (சமாதானக் கூட்டத்தில் நடந்த உரையாடல்கள், கலவர உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை, சில தேதிகள் போன்றவை) வெவ்வேறு ஆதாரங்களில் வேறுபட்டுக் காணப்படுகின்றன. இக்கட்டுரை எந்தவொரு சமூகத்தையோ தலைவரையோ இழிவுபடுத்தும் நோக்கம் கொண்டதல்ல; சமத்துவம், சமூக நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துவதே இதன் நோக்கம்.
