ஒரு காலத்தில் மக்களை ஏமாற்றுவதற்கு பெரிய மேடை தேவைப்பட்டது. இன்று ஒரு கைப்பேசி போதும்!
ஒரு காணொளி பதிவு செய்யப்படுகிறது. ஒரு பரபரப்பான தலைப்பு வைக்கப்படுகிறது. சில நிமிடங்களில் ஆயிரக்கணக்கானோர் பார்க்கிறார்கள். சில மணி நேரங்களில் லட்சக்கணக்கானோர் பகிர்கிறார்கள். மறுநாள் அந்தக் காணொளி உண்மையா, பொய்யா என்ற கேள்வியே இல்லாமல், அது “உண்மை” என்ற மனநிலையை உருவாக்கிவிடுகிறது.
இதுதான் சமூக ஊடகத்தின் புதிய ஆபத்தான முகம்.
இன்ஸ்டாகிராம், பேஸ்புக், யூடியூப் போன்ற தளங்கள் மக்களுக்கு தகவல், பொழுதுபோக்கு, கல்வி, தொழில் வாய்ப்பு என பல நல்ல வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. அதே நேரத்தில், அதிகமான மக்களைச் சென்றடையும் சமூக ஊடகச் செல்வாக்காளர்கள் உருவாக்கும் உள்ளடக்கங்கள் மக்களின் எண்ணங்களிலும் நடத்தையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியவை.
இங்கு பிரச்சினை சமூக ஊடகம் இருப்பதல்ல.
பிரச்சினை — நம்பிக்கையைப் பெற்றவர்கள் அந்த நம்பிக்கையை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதுதான்!
ஒருவருக்கு லட்சக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
அவருடைய ஒவ்வொரு காணொளிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான விருப்பக் குறியீடுகள் கிடைக்கின்றன.
அவர் சொல்வதை ஆயிரக்கணக்கானோர் பகிர்கிறார்கள்.
அதனால் அவர் கூறும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையாகிவிடுமா?
இல்லை.
ஆனால் சமூக ஊடகத்தின் வேகமான உலகில் இந்த அடிப்படை உண்மை மறக்கப்படுகிறது.
பிரபலம் வேறு. உண்மை வேறு.
பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை வேறு. ஆதாரம் வேறு.
புகழ் வேறு. பொறுப்பு வேறு.
ஒருவர் பிரபலமானவர் என்பதற்காக அவர் பொருளாதார நிபுணராகிவிட முடியாது. மருத்துவராகிவிட முடியாது. சட்ட நிபுணராகிவிட முடியாது. தேர்தல் ஆய்வாளராகிவிட முடியாது. நிர்வாக நிபுணராகிவிட முடியாது.
ஆனால் சில நேரங்களில் சமூக ஊடகத்தில் பிரபலம் பெற்ற ஒருவர் எல்லாவற்றைபற்றியும் நிபுணர் போல பேசும் சூழல் உருவாகிறது.
அதை நம்பும் மக்கள் எண்ணிக்கையும் குறைவதில்லை.
பணம் கொடுத்தால் கருத்தும் வாங்கப்படுமா
சமூக ஊடகச் செல்வாக்கின் மிகப்பெரிய வணிகம் விளம்பரம்.
ஒரு நிறுவனத்துக்கு ஒரு பொருளை விற்க வேண்டும்.
அந்த நிறுவனத்துக்கு கோடிக்கணக்கான மக்களை நேரடியாகச் சென்றடைய வேண்டும்.
அதற்காக அதிகமான பின்தொடர்பவர்களை கொண்ட ஒருவரை அணுகுகிறது.
பணம்.
இலவசப் பொருள்.
பரிசு.
பயணம்.
வேறு பொருளாதார நன்மைகள்.
இவற்றில் ஏதேனும் வழங்கப்படலாம்.
பின்னர் அந்தப் பொருள் மக்களிடம் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.
விளம்பரம் செய்வதில் தவறு இல்லை.
ஆனால் விளம்பரத்தை தனிப்பட்ட பரிந்துரை போல காட்டுவதில் ஆபத்து உள்ளது.
இந்திய விளம்பரத் தரநிலை அமைப்பின் வழிகாட்டுதலின்படி, விளம்பரதாரர்கள் முக்கியமான பொருளாதாரத் தொடர்பு இருந்தால், சமூக ஊடகச் செல்வாக்குஅதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்த வேண்டும். பணம் மட்டுமல்லாமல் இலவசப் பொருட்கள், பரிசுகள், பயணங்கள் உள்ளிட்ட நன்மைகளும் இதில் அடங்கும்.
அப்படியானால் கேள்வி எளிமையானது:
“இந்தப் பரிந்துரையின் பின்னால் பணம் இருக்கிறதா?”
அதை மக்களுக்கு தெரியப்படுத்துவது ஏன் கடினமாக இருக்க வேண்டும்?
---
பொய்யான தகவலுக்கு வேகம் அதிகம்!
உண்மையான செய்தியைசசரிபார்க்க நேரம் தேவை.
ஆவணங்களைப் பார்க்க வேண்டும்.
தகவலின் மூலத்தை தேட வேண்டும்.
தொடர்புடையவர்களிடம் கேட்க வேண்டும்.
அதிகாரப்பூர்வ தகவலைப் பார்க்க வேண்டும்.
ஆனால் பொய்யான தகவலுக்கு இத்தனை சிரமம் தேவையில்லை.
ஒரு பரபரப்பான தலைப்பு போதும்.
ஒரு பழைய காணொளி போதும்.
ஒரு மாற்றப்பட்ட புகைப்படம் போதும்.
ஒரு வெட்டப்பட்ட பேச்சுத் துணுக்கு போதும்.
ஒரு ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டு போதும்.
அதைப் பகிர்ந்து கொண்டே சென்றால் போதும்.
அதுதான் சமூக ஊடகத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம்.
உண்மை நடந்து செல்லும் நேரத்தில், பொய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது!
---
அரசியலுக்குள் நுழைந்த சமூக ஊடகச் செல்வாக்கு
சமூக ஊடகம் இன்று அரசியல் விவாதத்திலிருந்து தனியாக இல்லை.
அரசுத் திட்டங்கள் பற்றிய விவாதம்.
எதிர்க்கட்சிகளின் குற்றச்சாட்டுகள்.
ஆளும் தரப்பின் விளக்கங்கள்.
விலைவாசி.
வேலைவாய்ப்பு.
கல்வி.
விவசாயம்.
சட்டம்-ஒழுங்கு.
மாநில வளர்ச்சி.
இவை அனைத்தும் சமூக ஊடகத்தில் விவாதிக்கப்படுகின்றன.
இது ஜனநாயகத்தில் மக்கள் நேரடியாகக் கருத்து தெரிவிக்க உதவும் வாய்ப்பாக இருக்கலாம்.
ஆனால் இதன் மறுபக்கம் மிகவும் கவலைக்குரியது.
ஒரு அரசியல் கருத்தை ஆதரிக்கலாம்.
ஒரு அரசை விமர்சிக்கலாம்.
ஒரு கட்சியை எதிர்க்கலாம்.
இவை அனைத்தும் கருத்துரிமையின் பகுதிகளாக இருக்கலாம்.
ஆனால் பணம் பெற்ற அரசியல் பரப்புரை இருந்தால் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டும்.
ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டு இருந்தால் அது குற்றச்சாட்டு என்றே கூறப்பட வேண்டும்.
கருத்தை உண்மைச் செய்தியாக மாற்றக் கூடாது.
அரசியல் விவாதம் இருக்கட்டும்; ஆனால் உண்மையை புதைத்துவிட்டு பரபரப்பை மட்டும் விற்பனை செய்யும் நிலை உருவாகக் கூடாது.
---
தமிழகத்தில் இன்னும் பெரிய கேள்வி
தமிழகத்தில் சினிமாவுக்கும் பொதுவாழ்வுக்கும் இடையே நீண்டகாலமாக வலுவான தொடர்பு உள்ளது.
இப்போது அதனுடன் சமூக ஊடகப் புகழும் இணைந்துள்ளது.
ஒரு நடிகரின் பேச்சு.
ஒரு திரைப்படக் காட்சி.
ஒரு ரசிகர் காணொளி.
ஒரு அரசியல் கருத்து.
அதற்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆதரவுக் கருத்துகள்.
சில மணி நேரங்களில் ஒரு பெரிய விவாதம்.
ஆனால் சினிமா புகழ் என்பது நிர்வாக அனுபவத்திற்கான சான்றல்ல.
சமூக ஊடகப் புகழ் என்பது பொதுநிர்வாகத் திறனுக்கான சான்றல்ல.
பின்தொடர்பவர்கள் எண்ணிக்கை என்பது கொள்கைத் திறனுக்கான அளவுகோல் அல்ல.
இந்த வேறுபாடு மறைக்கப்படும் அளவுக்கு சமூக ஊடகப் பிரசாரம் பெரிதாகிவிட்டால், மக்கள் எந்த அடிப்படையில் தங்கள் அரசியல் கருத்தை உருவாக்குகிறார்கள் என்பதே முக்கியமான சமூகக் கேள்வியாகிறது.
---
செயற்கை நுண்ணறிவு வந்துவிட்டது... இனி எதை நம்புவது?
முன்பு போலியான புகைப்படம் உருவாக்குவது சிரமமாக இருந்தது.
இப்போது தொழில்நுட்பம் வேகமாக மாறியுள்ளது.
செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி போலியான குரல்கள், காணொளிகள் மற்றும் பிற செயற்கை ஊடக உள்ளடக்கங்களை உருவாக்க முடியும்.
ஒருவர் பேசாத வார்த்தையை அவர் பேசியது போல காட்ட முடியும்.
ஒருவர் செய்யாத செயலை அவர் செய்தது போல உருவாக்க முடியும்.
இது சாதாரண நகைச்சுவை பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்க முடியாத நிலையை உருவாக்கியுள்ளது.
இந்திய மின்னணுவியல் மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகமும் செயற்கையாக உருவாக்கப்படும் உள்ளடக்கங்களால் ஏற்படக்கூடிய தவறான வழிநடத்தல் உள்ளிட்ட அபாயங்களை கருத்தில் கொண்டு விதிமுறை மாற்றங்களை முன்மொழிந்துள்ளது.
நாளை ஒரு போலிக் காணொளி ஒரு தனிநபரின் பெயரை கெடுக்கலாம்.
ஒரு நிறுவனத்தைப் பற்றி தவறான தகவலை உருவாக்கலாம்.
ஒரு சமூகத்தில் தேவையற்ற பதற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.
அரசியல் விவாதத்தையும் குழப்பலாம்.
அதனால்,
“காணொளியில் பார்த்தேன்; ஆகவே உண்மை” என்ற காலம் முடிந்துவிட்டது.
---
செல்வாக்காளர்களுக்கு பொறுப்பு வேண்டாமா?
பொறுப்பு வேண்டும்.
ஆனால் அந்தப் பொறுப்பு கருத்துரிமையை அழிக்கும் வகையில் இருக்கக்கூடாது.
ஒருவர் அரசை விமர்சிக்கலாம்.
ஒருவர் எதிர்க்கட்சியை விமர்சிக்கலாம்.
ஒருவர் ஒரு கொள்கையை எதிர்க்கலாம்.
ஒருவர் ஒரு கொள்கையை ஆதரிக்கலாம்.
இவை ஜனநாயக விவாதத்தின் பகுதிகள்.
ஆனால் தெரிந்தே பொய்யான தகவலை உண்மை எனக் காட்டுவது, மறைக்கப்பட்ட விளம்பரத்தை தனிப்பட்ட பரிந்துரையாக காட்டுவது, போலியான ஆவணங்களைப் பயன்படுத்துவது, செயற்கையாக மாற்றப்பட்ட உள்ளடக்கத்தை உண்மையானதாகக் காட்டுவது போன்ற செயல்களுக்கு பொறுப்புக்கூறல் குறித்து கடுமையான விவாதம் அவசியம்.
கருத்துரிமைக்கு பாதுகாப்பு வேண்டும்; அதே நேரத்தில் மோசடிக்கும் பாதுகாப்பு வழங்க முடியாது.
---
கண்காணிப்பு தேவை... ஆனால் சட்டத்தின் கீழ்!
சமூக ஊடகச் செல்வாக்காளர்களை கண்காணிப்பது என்ற பெயரில் ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட கருத்தையும் கண்காணிப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நடைமுறையாகிவிடக்கூடாது.
அதற்குப் பதிலாக வெளிப்படையான சட்ட நடைமுறைகள் தேவை.
பணம் பெற்ற விளம்பரத்தை மறைத்தால் நடவடிக்கை.
ஆதாரமற்ற வணிகக் கூற்றுகளுக்கு நடவடிக்கை.
தெரிந்தே போலித் தகவலை உருவாக்கிப் பரப்பினால் நடவடிக்கை.
செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட உள்ளடக்கத்தை மறைத்து உண்மையாகக் காட்டினால் உரிய நடவடிக்கை.
புகார் அளிக்கும் மக்களுக்கு தெளிவான வழிமுறை.
தொடர்ச்சியான விதிமீறல்களுக்கு சட்டபூர்வமான நடவடிக்கை.
அதே நேரத்தில் உண்மையான பத்திரிகைச் செய்தி, கருத்துரிமை மற்றும் விமர்சன உரிமைக்கு பாதுகாப்பு.
கட்டுப்பாடு வேண்டும்; ஆனால் கட்டுப்பாட்டுக்கே கட்டுப்பாடு வேண்டும்.
---
சமூக ஊடக நிறுவனங்களும் பொறுப்பேற்க வேண்டும்
பிரச்சினை செல்வாக்காளர்களிடம் மட்டும் இல்லை.
சமூக ஊடகத் தளங்களும் தங்களுடைய பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும்.
ஒரு போலியான தகவல் வேகமாகப் பரவும்போது புகார்கள் எவ்வாறு கையாளப்படுகின்றன?
ஒரு செயற்கைப் போலிக் காணொளி குறித்து புகார் அளிக்கப்பட்டால் என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது?
மறைக்கப்பட்ட விளம்பரங்கள் குறித்து என்ன நடைமுறை உள்ளது?
தொடர்ச்சியாக விதிமீறும் கணக்குகளுக்கு என்ன நடவடிக்கை?
மக்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய கேள்விகள் இவை.
---
வெளிநாட்டு சமூக ஊடகத் தளங்களுக்கு இந்திய சட்டம் பொருந்த வேண்டாமா?
இந்தியாவில் செயல்படும் எந்த நிறுவனமாக இருந்தாலும் இந்திய சட்டங்களை மதிப்பது தொடர்பான கேள்வி முக்கியமானது.
சமூக ஊடகத் தளம் வெளிநாட்டைச் சேர்ந்ததா அல்லது இந்தியாவைச் சேர்ந்ததா என்பது மட்டுமே முக்கியமான கேள்வியாக இருக்க முடியாது.
முக்கியமான கேள்விகள்:
இந்திய சட்டங்களுக்கு இணங்குகிறதா?
சட்டபூர்வமான உத்தரவுகளுக்கு பதிலளிக்கிறதா?
புகார்களைத் தீர்க்கிறதா?
பயனர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கிறதா?
சட்டவிரோத உள்ளடக்கத்தை எதிர்கொள்ள உரிய நடைமுறைகள் உள்ளனவா?
இந்தக் கேள்விகளின் அடிப்படையில் கடுமையான விதிமுறைகள் குறித்து இந்தியா தொடர்ந்து விவாதிக்கலாம்.
முழுமையான தடை போன்ற பெரிய கொள்கை முடிவுகள் எடுக்கப்பட வேண்டுமெனில், அதனுடன் தொடர்புடைய சட்ட, பொருளாதார, தொழில்நுட்ப மற்றும் உரிமை விளைவுகளையும் விரிவாக ஆய்வு செய்ய வேண்டியது அவசியம்.
---
இறுதியில் ஒரு கேள்வி மட்டும்!
இன்று சமூக ஊடகத்தில் மக்கள் யாரைப் பார்க்கிறார்கள் என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.
அவர்கள் எதை நம்புகிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியம்.
ஒரு செல்வாக்காளர் சொன்னதால் ஒரு தகவலை நம்புகிறோமா?
ஒரு காணொளி பலமுறை பகிரப்பட்டதால் அதை உண்மை என்கிறோமா?
ஒரு பிரபலமான நபர் ஆதரித்ததால் ஒரு பொருளை வாங்குகிறோமா?
ஒரு அரசியல் கருத்து அதிகமானோரால் பகிரப்பட்டதால் அதை சரி என ஏற்றுக்கொள்கிறோமா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் பதில் தேட வேண்டிய நேரம் இது.
சமூக ஊடகம் எதிரி அல்ல.
செல்வாக்காளரும் எதிரி அல்ல.
ஆனால் கட்டுப்பாடற்ற செல்வாக்கு, மறைக்கப்பட்ட பணத் தொடர்பு, ஆதாரமற்ற தகவல், திட்டமிட்ட பொய்ப் பரப்புரை, செயற்கையாக உருவாக்கப்படும் போலி உள்ளடக்கம் ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் அதன் விளைவுகள் தீவிரமாக இருக்கலாம்.
அதனால் இந்தியாவுக்கு தேவையானது கண்மூடிய தடை அல்ல.
அதே நேரத்தில் கண்மூடிய அனுமதியும் அல்ல.
சட்டத்தின் கீழ் வெளிப்படையான கண்காணிப்பு வேண்டும்.
மக்களின் நம்பிக்கையை வணிகமாக்கினால் பொறுப்புக்கூறல் வேண்டும்.
பொய்யை உண்மையாக விற்றால் நடவடிக்கை வேண்டும்.
செயற்கைப் போலியை உண்மையாகக் காட்டினால் சட்டத்தின் முன் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
மிக முக்கியமாக—
மக்கள் பின்தொடர்பவர்கள் மட்டுமல்ல... அவர்கள் சிந்திக்கும் குடிமக்கள்!
ஒரு சமூக ஊடகச் செல்வாக்காளர் எவ்வளவு பெரியவராக இருந்தாலும், உண்மையை விட பெரியவர் அல்ல!
பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை அதிகாரத்தை உருவாக்கலாம்; ஆனால் அந்த அதிகாரத்துக்கு பொறுப்பும் இருக்க வேண்டும்!
இதுதான் இன்று இந்திய சமூக ஊடக உலகம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய மிகப்பெரிய கண்ணாடி.
புகழ் இருக்கலாம். செல்வாக்கு இருக்கலாம். பணமும் இருக்கலாம்.
ஆனால் மக்களின் நம்பிக்கையை வைத்து உண்மையை விற்பனை செய்யும் உரிமை யாருக்கும் இருக்க முடியாது!
